12.31.2014

paghingi ng pasensiya at pagpapasalamat para sa taong 2014

tiyaka ko maiisip na hindi ko malilimutan ang pagkakataong ito. tatlong oras bago matapos ang taong 2014. mga apat na oras bago ako magsimulang maligo at mag-ayos para kitain ang matatalik kong mga kaibigan para sabay-sabay na panuorin ang pagsikat ng unang araw ng taon—tamaan ng init at liwanag ng araw ang aming mga mukha, raramhin ang paulit-ulit na katagang hindi naman talaga maikahon sa mga salita—heto na ang bagong simula. mabuhay ang bagong taon. sa’yo, at sa’yo rin.

buong puso kong binabasa muli sa aking kapatid ang sabi ng papa, “through humility, soul searching, and prayerful contemplation we have gained a new understanding of certain dogmas.” nakanguso na parang nakangiti habang nakikinig siya sa salita ng santo papa.

gusto kong mag-iwan ng mensahe sa bawat isa, pero  hindi ko sana nais makisingit sa kanya-kanyang pagdiriwang. patapos na ang taon, ayaw ko na ring makipag-agawan ng atensiyon. nais ko lang maiparating ang ilang mensahe na ‘di ko maisipan ng tamang pagkakataon sabihin. para riyan, pasensiya. tiyaka ko muling napagisipan na sa isang relasyon, mutual naman ito sa madalas na pagkakataon, alam natin ang ating nararamdaman. alam natin kung sino ang mahalaga, at kung sino ang nagpapahalaga sa’tin. kaya kung alam mong ikaw ang tinutukoy ko, paniwalaan mo dahil ikaw iyon.

rinig na rinig ko ang mga sigawan sa mga comment sa ilalim ng artikulo sa isang website. best pope ever! go pope francis! the best talaga si pope!  habang hinahabol ko ang lumilipad na lamok sa harap ng laptop. at nang mahagip ko siya, agad siyang bumagsak sa keyboard, sa pagitan ng letrang g at h. hindi gumagalaw. tila wala nang buhay. dinampot ko siya’t inilaglag sa basurahan, imbes na pitikin na lang palipad sa kung saan. we have gained a new understanding of certain dogmas – at hayaan siyang muli. nang baka sakaling mapatawad niya rin ako dahil pinilit kong tapusin ang kanyang buhay, o ang kanyang abilidad para makalipad muli, dahil naging sagabal siya sa pababasa ko ng artikulo sa laptop.

iyon talaga ang nais kong sabihin taun-taon, pasensiya na sa mga nagawan ko ng masama. marami kayo, sila, alam ko, dahil hindi ako perpekto, hindi rin ako ang pinakamaayos sa lahat ng nabuhay na tao, hindi ko rin alibi ang pagiging ganito’t madalas makapanakit pero pagkatapos ng araw, o siguro’y umaabot ng taon, hindi namang maaalis na mahal ko kayo, kita. alam niyo ‘yan, at totoo iyon.

minsan din namang naging matalik tayong magkaibigan. tabi sa hapunan, magka-cheers sa alakan, nagkakaiyakan at kung anu-ano pa nga. hindi ko alam kung paano o bakit hindi na tayo nakakapag-usap, hindi ko man nasasabi ‘to, hindi ko naman kasi alam kung paano, pero miss na kita, kayo. kung magbiruan tayo rati, para tayong magkapatid na ultimo allergy at diri ng bawat isa, kabisado natin. iniisip ko nga madalas kung ano’ng nangyari, hindi ako naging siurado kahit kailan. pero malamang, kasalanan ko, kaya pasenisya na muli. sana maulit muli iyong mga iyon. nakakatuwa kasi kapag naaalala ko, ayaw ko namang manatili na lang alaala iyon. mamatay nang hindi naipapaalalang muli, o madagdagan, mas mabuti.

diyos nga nagpapatawad. simbahan nga umaamin ng pagkakamali. tayo pa kaya?

“the church no longer believes in a literal hell where people suffer.” binasa ko ang kasunod na litanya ng papa. “this doctrine is incompatible with the infinite love of god. god is not a judge but a friend and a lover of humanity. god seeks not to condemn but only to embrace.”

matagal na naman nating alam ito. matagal na nating alam ang ibigsabihin ng tunay at wagas na pagmamahal. matagal na itong napagtanto ng mga nakaraang tao, naisulat, nailimbag, naibigkas, naipamahagi, at paulit-ulit nang naituro pero ngayon lang naamin. na sa dinamirami ng nailagay na salita sa bibig ng diyos ng mga tao rito sa lupa, walang katotohanan itong lahat dahil purong pagmamahal lamang ang nais ng itaas. dahil ang puro at tunay na pagmamahal, marapat naman lamang na hindi nahahadlangan kundi mapuno at patuloy na agos ng pagmamahal at pagmamahal lamang.

kahit papaano’y nakakikita ng liwanag na sumisilip sa pinto ng kinabukasan.

iniisip kong magmadali, tapusin ang nais kong sabihin,  dahil ilang oras na lang at bagong taon na. sa gitna ng pagmumuni-muni, mga guro ko ang mga unang pumasok sa isip ko. mula sa mga unang naging adviser ko sa kinder, sa mga nagbigay buhay ng grade school at high school life ko—mga paborito kong mga guro at tutor sa eskuwelahan at sa higit sa lahat sa buhay, paano ko ba kayo pasasalamatan. ang laki ng naitulong mo sa’kin. kung hindi sa’yo, kung hindi sa paghihigpit at pananakit, hindi ako ang ako ngayon. sa lahat ng payo’t paalala, kahit kailan ay hindi ako nakalimot. hindi man verbatim, pero kapag ako sumikat at may sasabihing quote, mababasa mo na lang na sa’yo galing iyon. sa lahat ng pangangamusta, hindi talaga ako nakakalimot. siguro’y nagkataon lang na nasa matinding labanan ako, kumbaga, nasa giyera ako, isang malaking giyerang matagal mong pinaghandaan para sa’kin. gusto ko ring mangamusta, gusto ko ring marinig ang mga kuwento mo, kung paano na ang mga estudyante mo ngayon, at kung nasaan na ang mga kaklase ko rati, pero natatakot akong kamustahin mo ko pabalik at malungkot ka pa dahil hindi ako naging masyadong matuwid tulad ng nais mo kong maging. pero promise, ma’am, teacher, sir, see you soon.


nasaan na ba ang mga kaklase ko, ma’am? sir, nami-miss ko na sila. hindi ko man alam kung ano ang maaaring maging topic kapag muling magkita-kita kami, o baka hindi na rin nila ko maalala dahil mahigit sampong taong na rin kasi, gusto ko silang makita. makausap. tulad ng mga naging kaklase ko nitong college at mga katrabaho ko.  gusto ko rin silang makasama sa inuman, o makapag-kape kung masyadong kawala at alak at masyadong late ang alas onseng inuman.

kung dati nga’y halos hindi tayo maipaghiwalay tuwing recess, kailanga’y nasa isang hapag kapag tanghalian, kapag nagpilian ng mga ka-gropo ay hindi tayo nabubuwag, paano pa ngayon. hindi magiging mahirap na magkasama tayong muli. subukan kaya nating maglarong muli ng basketball, sumama sa liga at makipag-angasan sa ibang team. uminom tayo ng gin-polemo sa court habang naglalaro ng horse. o hindi kaya’y tumambay sa bahay niyo at patakas na manigarilyo pagkatapos magluro ng spaghetti.

naaalala mo pa ba iyong panahong sinabi natin sa isa’t isang walang iwanan? best friends forever? lumipat man ng school? magkaroon man tayo ng seryosong girlfriend? mag-uusap pa rin tayo pagka-graduate, malipat man ng section, o school.

nasaan ka?

kasabay ng college ang relihiyon. ang dami kasing nating tanong, lalo na ko. ang dami kong tanong na hindi masagot ng relihiyon bilang hindi ako tumatanggap ng sagot na laging paturo sa diyos—na diyos ang nakakaalam niya, isa-diyos na lang natin, at pagkatiwalaan natin siya. imbes na tumabay at dumami ang mga katangungan. ganoon naman yata sa lahat ng bagay lalo na’t may misteryo. sa bawat sagot ng mga eksperto’t nakapag-aral, lalong dumarami ang mga katanungan, lalong dumarami ang mga natitigil sa pagtiwala, o pagsamba.

heto na lang nang umpisahan niya ang talata ng “all religions are true, because they are true in the hearts of all those who believe in them.” mapapahanga ka talaga. because it takes great balls to say those words, to admit na maraming relihiyon at kalokohang mapag-isa ito, maamin na hindi kailangan pag-isahin dahil iisa lang naman tayo, at iisa lang naman ang ating kinakausap, ang itaas, ang higit na mataas sa atin.

ito ang laging pinagdedebatehan sa kolehiyo. hindi sa eskuwelahan kundi sa loob ng nahanap kong barkada sa loob ng unibersidad. gago, pero may tono. relihiyon ang palaging usapan, maliban sa puso at tawag nito, dahil ito ang palaging may issue, may tanong, may butas. samu’t sari ang sagot, madalas at magkakasalungat pa pero hindi naman kahit minsan nagiging malaking bagay dahil matatapos ito nang walang nananalo. para bang nagpatalinuhan lang para sa pagpapadaloy ng dugo sa buong katawan. mapasigaw ka lang, mapatili, mapaturo sa la mesa dahil palagay mo ay tama ang iyong paniniwala.

hindi ko pa nababasa ang buong artikulo, pero nararamdaman kong uusigin nanaman ang bagong papa. bibigyan ng pagkakataong maka-atras sa malaking mensaheng ipinamalita sa buong mundo. something about the “catholicism being a modern and reasonable religion as it had undergone evolutionary changes.” heto na ang crab mentality. o, siguro, isang malaking cover up para sa santo papa kapag bigla siyang nagising at mapagtanto na mali lahat ang kanyang sinabi. sino ba naman ang hindi kayang magpatawad ng santo papa sa bagong taon?

pero kasabay ng paghingi ko ng pasensiya ang malaking pasasalamat sa bawat isa sa inyo. nilalahat ko kayo dahil hindi ko alam kung paano sasabihin sa’yo nang harapan. mas gugustuhin kong maupo na lang tayo at magkuwentuhan ng masasayang alaala at bagong kaganapan kesa umungkat ng masasalimuot na nakaraan at mag-iyakan. alam mo naman kung sino ka. alam naman natin ang pinagsamahan natin.

salamat kasi iniintindi mo ko. hindi iyon madali, alam ko. salamat kasi hindi mo ko iniwan. salamat kasi binuksan mo ang pinto ng pagkakataon para kilalanin ako, para makilala kita, magkasama tayo, magkaaway tayo, magkabati, sabay mangarap sa alapaap kahit na alam natin sa sarili nating malabo namang mangyaring lahat tayo’y maging mayaman at magregaluhan ng mga kotse’t bahay at lupa. salamat kasi naririto lang tayo lagi, lumalangoy sa malalim at malawag na mundo ng pagkakaibigan at pagsasama. salamat sa lahat, hindi man tayo gaanong nakapagsama ngayong taon, nakapag-usap nang masinsinan, at makahingi ng tawad nang personal sa lahat ng ating nagawang mali—sinadya man o hindi.

salamat kasi kasama pa natin ang isa’t isa sa ating buhay.

kung may nami-miss ako nang sobra, ikaw iyon. kayo. iyong minsang nagyakapan tayo at nais kong lumuha, pero pagkakawala ng yakap ay magpapakawala ako ng isang napakawalang kuwentang biro.


salamat, at miss na kita. pasensiya ka na. next year uli. 

ps huwag sana tayong maging dati.

12.09.2014

musika sa aking tenga

makikita ang reflection ng isang maliit na lalaki sa makintab na bar ng jasmine hotel. pinaglalaruan niya ang baso, para bang pinasasayaw sa kanyang mga daliri habang nakaipit ang isang tabako, habang nakapikit at nakangiti. kapansin-pansin ang headphones na nakasuot sa kanyang mga tenga sa gitna ng mga nakikinig sa jazz band nitong araw ng martes.

“enjoying the music, sir?” tanong ng bartender habang naglilinis ng mga baso.

“always.” huminto ang ulo ng matanda sa pag-indayog at dumilat. isinandal niya ang katawan sa bar at ngumiting muli, “always. on a tuesday.”

“sir, what’s with tuesdays?” nagtatakang tanong ng bartender habang suot ang pilit na ngiti.

“why tuesday?” inulit ng matanda, “let me see.”

that was more or less twenty years ago. my last, unfortunately. their first and last, i guess. wala namang nakakaalam, kahit sila hindi nila alam.

it was the same year i had my first cd player. sikat na sikat ka na kapag may cd player ka noon. naaalala ko pa, i’ve always loved survivor’s eye of the tiger. it was that year. mapapailing ka na lang kapag maaalala mo, e.

her hair was all over. shempre, kulot. palagi siyang naka-leggings, tapos maluwag na polo with that thing around her waist—parang belt na malapad. that shows her body. saktong detail lang. mapapa-imagine ka talaga, e.

i love when she wore those short skirts. oo, noon yun nauso. well, nothing like today’s short skirts, pero iba yung noon, e. maganda rin ang perks ngayon, pero maganda iyong subtleness nung dati. mas patatakamin ka.

naninigarilyo  kami ng banda noon sa balcony, sina joe at vice. pinipilit pa ko nila joe noon na mag-solo kahit isang kanta lang. either before or after pa ang usapan, basta gawin ko sa tugtog namin that very night. tangina, mga tatlo apat na boteng straight siguro agad yun.

first timeko magsolo noon. halos hindi ko na maalala yung ginagawa ko noon, i knew i was awesome. kalagitnaan, pumunta ko sa mic ni joe at kinanta ko yung “eye of the tiger.” tapos, sumunod si vice. hinila ni joe yung keyboard. tangina, naging rock band kami in just one snap.

sobrang rockstar ng pakiramdam na nilalapitan kami ng mga tao para magpaperma. may mga nagpapicture pa nga. showbiz na showbiz talaga yung dating kung titingnan. then here comes a group of young girls. akala ko parang mga college. as it turns out, fuck, 14 years olds.

fucking 14 years olds!

fan na ko noon. gwapo kasi talaga si rick dati pa. laging napupuno kapag nalalaman nila na tutugtog sila, lalo na yung mga babae. dati nga, nag-a-absent talaga kami ni sara para lang makapanood sa labas ng mga concert nila.

parang bestfriend ko si sara noon. tapos, bigla na lang nawala.

hinila ko si sara para salubungin sila rick pero nautal ako agad. wala akong nasabi noong kaharap ko na si rick, tapos nagsalita si sara. “pwede ba raw magpa-autograph?” tuluy-tuloy siya. walang kapreno-preno.

ngumiti siya agad habang kinukuha ang hawak kong panyo. tinanong niya ang pangalan ko. hinawakan niya ang balikat ko tapos pinag-agawan na siya ng mga babae. sabi niya, “see you.”

that same year, nakita ko uli siya. isa siya sa mga models nung event na iyon. parang launch ng isang clothing line. kausap niya yung ibang mga models. sobrang sikip ng suot niya, red na dress na siguro three to four inch from the knee.

malaki yung pinagbago niya. siguro dahil din sa suot niya. sobrang sikip ng suot niya kaya yung dede niya, kitang kita mo talaga yung tayo, e. hubog na hubog talaga, tapos ang liit pa ng tiyan. halos walang tiyan. katamtaman lang ang tangkad.

maputi siya tapos parang may pagka-blue yung mata, may halo kasi, e. sobrang ganda niya noon.

naglakad-lakad ako sa paligid noon. saktong layo lang na mapapansin niya. inabangan ko talaga na mapalingon siya. tiyaka ko siya nginitian. ngumiti siya pabalik.

malalim yung cleavage noon, yung pagitan. masisilip mo talaga yung kulay ng bra. mapapatingin ka talaga kasi sakto yung height, e.

binati ko siya, “hi.”

“hello po.” nakangiti lang siya. tapos, natahimik lang kami pareho. tiyaka niya sinundan ng tanong kung naaalala ko pa ba siya. tumawa ako ng bahagya na para bang kalokohan ang sinasabi niya. umiling-iling pa nga ko habang inaalala kung ano’ng letra nagsisimula ang pangalan niya.

“paula.” sabay naming sinabi. kitang kita iyong saya niya noon. hawak na nga niya ko sa braso. nagsisilapitan na iyong mga tao. autograph at photo op sigurado iyon kaya kailangan ko nang umalis. sumesenyas na rin sina joe, kel, at vice na umalis na.

kaya binilisan kong magpaalam kay paula at umalis. sabi ko na lang na punta siya sa susunod na tugtog namin o kaya gumimik kami minsan.

hindi ko alam kung paano kaya pinabalik ko si vice. sabi ko, balikan niya yung kausap ko at pasabi na magkita kami sa gokan haus. japanese restaurant iyon na nasa baba ng jasmine hotel. isang maliit na hotel medyo tago. tahimik lang tapos mababait ang mga waiter.

tinukso-tukso pa ko nila joe at vice. wala noon si kel, e. sabi, trip lang, bigyan namin ng beer na may roofies kapag nakarami na. lakas pa ng tama namin noon. sobrang lakas. ito pang si vice, panay linya.

mga alas siete kami nagkita ni paula. nag-dinner kami. parang date, ganoon. after kumain, inalok ko siya ng beer, o kahit wine habang nagku-kuwentuhan. pero hindi raw siya umiinom. hindi raw siya pwede. inaya ko pa nga siyang umakyat sa room namin kasi andoon sila joe at vice. tiyaka niya sinabi na fourteen lang siya kaya tinigilan ko na siya.

mga dalawang bote. nahihilo na ko noon kasi hindi talaga ko marunong uminom. pinilit niya talaga kahit ilang beses ko na sinabi na hindi pwede. hindi ko rin gusto yung lasa, sabi ko. sa umpisa lang daw iyon, sumasarap naman daw kapag tumatagal. sanayan lang daw.

bumabagsak na lang bigla yung mata ko. nung sinubukan kong tumayo at magbanyo, halos malaglag ako sa sahig. nahawakan ni rick ang braso ko. inakay niya ko paakyat ng elevator. naririnig ko na lang na lasing daw ako, parang pinagsasabihan niya ko na hinay hinay lang dapat sa pag-inom.

naalala ko na lang kasunod noon, nakahiga na ko sa kama. nasa kuwarto ako na puno ng usok. parang nananabako sila. mga boses lalaki. parang tatlo sila, o apat. palakad-akad habang nag-uusap. lumapit ang isang lalaki na may bigote. alam ko talaga, si vice iyon. iba siya magsalita, mas maingay, mas maraming sinasabi pero wala namang kwenta talaga. nakatitig siya sa mga mata ko, maliit na maliit lang ang pagkakabukas ng mata ko noon. iyon lang ang kaya kong maigalaw.

tinanong niya ang dalawang kasama, “gising ba ‘to? parang gising, e.”
pinilit kong ipikit, “tamo! gising ‘to, tangina! gising! painumin pa natin!”
“gago!” sagot ng isa. “gising man siya, wala nang maaalala ‘yan bukas!”

lumapit ang dalawa sa kama kung saan ako nakahiga. “parang gising siya, pero tulog?” tanong ni joe. unang beses niyang magsalita noon, pero alam ko ang boses ni joe. malinaw ang bawat bigkas ng mga salita, alam mong may laman kahit papaano.

siya ang unang humawak sa’kin. sinalat niya ng hintuturo yung kaliwang dede ko. “nararamdaman mo ba ‘to?” tanong niya habang nasa pagitan na ng aking mga hita ang tuhod niya. gusto kong sumigaw ng napakalakas, pero walang lakas na dumadaloy sa katawan ko. parang napakaraming lakas na hindi naman sapat para magalaw iyong katawan. ganoon.

si rick, pupunta sa aking tabi at may ilalapag na bagay sa la mesa. may click, o tunog ng parang switch, pero hindi ko alam kung ano. ipinasok niya ang kamay niya sa loob ng damit ko. hinanap ng mga daliri niya yung nipple ko. ramdam na ramdam ko, pero hindi ko magawang gumanti o umiwas man lang.

si vice ang nagtanggal ng damit ko. amoy na amoy ko ang tabako sa hininga ni rick habang paulit-ulit na hinawakan ni joe ang ari ko. paulit. ulit. ulit. wala nang pakiramdam ang mga paa ko noon. sobrang sakit. sobrang bastos nila.

tinanggal nila lahat ng suot ko. si rick ang unang gumahasa sa’kin. bigla niyang ipinasok ang ari niya habang katabi ng tenga ko ang kanyang bibig. amoy na amoy ko yung amoy niyang tabako.  tiyaka niya binulong na “sa umpisa lang iyan, sumasarap naman ‘to kapag tumatagal. sanayan lang.” nangyayari ito habang pilit na ipinapasok ni vice ang kanyang ari sa aking bibig. rinig na rinig ko ang malakas na tawa ni joe habang minumura si vice, paulit-ulit niyang sinisigaw, “tangina mo, vice! kadiri ka.”

“uminom muna tayo.”
“mamaya na tayo.”

“vice! tangina ka, bumaba ka riyan. itago mo ‘yang etits mo! hoy!”

12.01.2014

hindi na siya sa’kin.

maluwag ang kalsada at kakaunti ang tao sa mrt. mga isa’t kalahating oras pa bago magsimulang bumaba ang araw. masarap dapat bumyahe nito pauwi, pero hindi ko magawang makita ang ganda ng linggong ‘to.

ang linggo ay araw ng pamilya. araw para magsimba. isang araw na maluwag para magbigay respeto at kalinga sa ating mga mahal sa buhay. hanggang sa ito na rin ang araw na pinakahihintay ng mga alagang aso’t pusa. halos magkakaugali na tuloy ang mga tao’t hayop, weekend na lang ang hinihintay. ang goal sa buhay. ang oras para makapagpahinga. isang batang mag-asawa ang nakasabay ko habang hatak ang maliit na pug na naglalakad sa maliit na parke dito sa makati.

hindi ako pamilyar sa lugar na ito. bihira ko kasing dayuhin dahil masyadong masikip. katunayan, pumayag lang naman akong makipagkita rito dahil linggo. sa laguna pa siya manggagaling, kaya naman pumayag na ko.

umupo ako sa isang bangko nang makakita ng bakante. hindi pa pagod, pero naisip kong mag-ubos muna ng oras tulad ng ibang mga nandito na nagkukuwentuhan habang naghihintay matapos maglaro ang mga bata, mga nagkakape sa coffeeshop nang nakatsinelas at shorts, at mga naglilibot ng kani-kanilang mga alaga.

ako lang yata ang walang kasama rito.

maaga ako nagising para rito. kahit hindi ko alam ang pakiramdam, o dapat maramdaman. sa isang banda, alam ko namang ito ang kahihinatnan nito. alam ng isip ko. siguro, umaasa lang din talaga ko na may ibang mabago. para bang tadhana. para bang isang maliit na posibilidad na baka hindi matuloy, o mabago nang kaunti. pero hindi yata napaghandaang mabuti ng puso ko.

ito yung sinasabi nilang sepax. may hashtag pa nga. separation anxiety. totoo pala iyon. mula sa malaki hanggang sa pinakamaliit na bagay. meron. ramdam, e.

sabi sa’kin ng mama ko rati, “palaging may magbabago.” pinatotoo ni teacher grace, grade one adviser ko, nang sabihin niyang “change will always happen.” eleventh honor ako noong first quarter, natapos ang taon na halos hindi umabot ng 75 ang final grade ko. isa’t kalahating letra ang ibinawas g conduct ko. nawalan ako ng gana sa pag-aaral.

pinatotoo sa chemistry, sa philosophy 101, sa trabaho. sa buhay. na “the only constant in life is change.”

buong buhay ko, ipinamukha ko sa mundo. nang makita ng mga tao. hindi ako takot sa pagbabago. hindi ako takot umalis. magpalipat-lipat na parang bubuyog. dahil sabi ko, naniniwala ako sa change. pero sa bawat lipat, natutulala ako.

parang ganito. walang magawa. mawawala na lang sa kawalan dahil nawala ang isang parte ng buhay ko. ginusto ko man o hindi. pinili ko kasi.

pipiliting hindi umiyak dahil hindi naman talaga nakapapawi ng sakit ang pagpapatulo ng luha. magmumukha ka lang mahina. lagi kong nasa isip iyon. senyales ng kahinaan ang luha kaya naman kung patutuluin ko ito, hindi maaaring dito sa parke. hindi sa harap ng mga taong ito na nagdiriwang ng maaliwalas na araw na ito.

sa isang banda, nakapipikon din kasing makakita ng mga masasaya kapag malungkot ka. tulad din siguro ng pagkapikon ng mga masasaya kapag may isang wala sa mood, malungkot o may hinanakit.

tumayo ako at naglakad papuntang sakayan. imbes na umakyat ng mrt at sumakay ng tren, naghintay ako ng bus. maluwag man, masyadong mabilis ang tren. hindi ko gustong makauwi agad, hindi ako maaaring makita na ganito. huminto ang bus pa-malanday. tila nasa isang pelikula at tadhana itong bus na huminto sa aking harapan, mabagal akong pumasok.

anim katao lamang ang nakaupo.

umupo ako sa pangatlong linya, nakataas ang aking mga paa dahil sa reserbang gulong. isa’t kalahating oras akong nakadungaw sa labas.

hindi na siya sa’kin.