11.01.2014

panggagaya ng mga pilipino at kung anu-ano pa tulad ng halloween

hindi ko na maalala kung kailan nagsimula ang halloween dito sa pilipinas. sa alala ko, noong bata ako, wala namang nagsusuot ng costume tuwing bisperas ng nobyembre a uno. mga bata lang ang naka-costume ng mga snow white at spiderman na binili pa sa kabubukas lang na toy kingdom.

inggit na inggit ako noon noong nagbukas ang toy kingdom. samu’t saring mga laruang sa pangarap ko lang naging akin. ang mamahal kasi, mga helicopter na na-co-control sa pamamagitan ng remote, mga kotseng mas malaki pa sa kahon ng sapatos, hanggang sa pinakamaliliit na mga laruan tulad ng mga powerpenz at tamagochi.

mabuti na lang ang naging mabilis ang paglaki ko. nasanay na sa kalye naglalaro at nasusugatan linggu-linggo sa kalalaro ng takbuhan at tayaan. mabilis ding nagpalaki sa’kin ang mga murang laruan tulad ng mga teks, sipa, at pog. tuwang tuwa na ko kapag nahihiram ko ang slaminator ng matalik kong kaibigan na si kevin.

sabay kaming mang-aasar ng mga nerd at honor students, mga sipsip sa mga titser at mahilig magsuot ng mga uso at bago. palibhasa’y spoiled ng mga magulang. iyon ang mga hilig kong buwisitin. nakaiirita kasing sabay-sabay kaming lumalaki, pero napakadali ng buhay para sa kanila.

araw-araw na may perang baon. nakakapag-softdrinks at waffle tuwing merienda. mapuputi ang mga polo at palaging maayos ang bag at may assignment ang mga notebooks. nakakairita, nakakaperwisyo sa diskarte naming hindi kumokopya ng mga notes, hindi nagbubukas ng bag pag-uwi, walang baon kahit barya, at pawisan tuwing recess.

sisirain ko ang araw nila hanggang sa maubos ang kanilang mga pasensiya. iiyak at magsusumbong sa titser, o kung hindi naman ay sa principal. kilala na kami ng principal sa dalas naming natatawag sa opisina niya. halos hindi na rin kami napagagalitan dahil maging siya ay nagsasawa na rin sa paulit-ulit niyang pagsermon. hindi na rin kami kinakabahan sa tuwing ipatatawag niya kami.

minsan, umabot pa sa puntong nakipagsagutan pa ko sa titser namin, adviser pa nga yata namin siya noon, si mr. dela cruz. kahit pa gagagu-gago kami ni kevin, alam naming paborito kami ni mr. dela cruz. filipino ang subject niya, at palagi niya kaming tinatawag. hindi lang niya kami masermonan dahil kahit pa maingay kami ay nakasasagot kami sa klase niya. filipino ba naman, madaling madali lalo pa’t laking kalye kami ni kevin. mga batang kalye ang mga kalaro namin at anime ang libangan namin. walang hilig sa mga inggles sa box office na pelikula at cartoons na mabibilis ang inggles. sa tagalized anime kami, malalalim na tagalog.

nagsumbong sa kanyang ang president ng klase. naatasan kasi siyang magsulat ng mga maiingay. palibhasa’y galit sa’kin si margot, ang babaeng presidente ng klase na ubod ng spoiled bilang housewife ang nanay, hindi pa ko nagsisimulang mag-ingay ay isinulat na ang aking pangalan. sabay tingin sa’kin ng mapupungay na mga mata habang nakapamewang, nakatayo sa tabi ng malaking blackboard. nakataas pa ang kanyang mga kilay tila ba nanghahamon.

si margot, ang mortal kong kaaway sa tuwing umaalis ng silid ang titser. nakagawian kasing presidente ang magsusulat ng maingay sa tuwing wala ang titser.

ang katwiran ko noon, sayang lang at ipinilit ko pang maging sergeant at arms kung hindi sa’kin ipagkakatiwala ang pagsusulat ng maingay. trabaho ko iyon! kaya pilit kong mag-ingay sa tuwing si margot ang namamahala ng klase nang mapansin ng mga titser na may hindi rin nagagawa ang mga first honor at best in conduct na president namin. ang pakalmahin ang nag-iisa at walang iba, si mark.

nang tingnan niya ko ng ganoon noon, doon ako napikon. siguro, kung may sasabihin ako sa kanya noon sa lengguwahe ngayon, tatayo ako sa upuan at sisigaw ng “you crossed the line, bitch!” magtatawanan at buong klase at tititigan ko siya habang dahan-dahang uupo sa la mesa. panigurado, manliliit siya, manggagalaiti sa inis. magsusumbong at mag-iiiyak sa nanay niya.

pero hindi ko pa alam ang salitang ‘bitch’ noon at hassle ang english kaya ang sinigaw noon ay “gusto mo talaga ng ganyanan?”

tumayo ako sa klase at nagtatakbo. nagtutupi ako ng mga maliliit na papel at pinagpipitik sa mga kaklase, pinagsusumpit ko rin sila gamit ang panda ballpen ng aking katabi. nagsigantihan ang mga kaklase kong tinamaan. nagkagulo ang buong klase. lahat nakatayo, tumatakbo, nakatayo sa mesa, nakatago sa ilalim ng mesa, at nagkalat ang mga maliliit na papel na mula sa pilas-pilas na mga notebooks namin sa sahig.

hindi magkaugaga si margot. halos pangalan ng buong klase ang naisulat niya sa blackboard, ang pangalan ko, may katabing 100x. (hindi man lang niya binilang, napakatamad.) wala siyang magawa kundi sumigaw ng “quiet! class, quiet!”

nang makabalik si mr. dela cruz, nanlaki ang kanyang mga mata. “sino nagsimula nito?” nanahimik ang buong klase. pumunta sa harap si margot at tinuro ako. lintek na babaita ito, isip ko. tumayo ako, “ikaw kayang nauna! gagong ‘to!”

nang marinig ni margot ang mura ko. umiyak siya.

pinababa ako sa principal’s office. walang nakaalam ng side ko dahil walang nagtanong. nasuspinde ako ng tatlong araw. naging c ang conduct ko at ibinagsak ko ang taong iyon. hindi raw dapat nakikipagtalo sa titser, lalo na’t kung nasa harap ito ng maraming tao. respeto raw ang tawag doon.

kahit pa gaano pagbali-baliktarin, alam kong ako ang tama noon. hindi ako ang nag-umpisa, pinatunayan ko lang na hindi niya ko kaya kapag nag-umpisa ako.

hindi ako kinampihan ni kevin, pero hindi ko siya sinisi. malaking bagay na na tumulong siya sa panggugulo ng klase. isa siyang tunay na kaibigan.

nagkahiwalay kami nang mag-repeat ako ng grade 4. kinailangan kong lumipat ng eskuwelahan. masyado na raw akong hindi makontrol sabi ng nanay ko. si kevin, naging basketball player at naging crush ng bayan. si margot, hindi ko na inalam ang kinahinatnat niya. nagpalipat-lipat ako ng eskuwelahan hanggang sa umabot ng kolehiyo.

tulad ng mga aking pag-aaral, palipat-lipat din ako ng trabaho pagkatapos ng kolehiyo. nag-callcenter, nag-pyramiding, nag-ahente hanggang sa nakapagtayo ng maliit na kiosk sa u-belt habang nag-tatrabaho sa marketing ng isang mall.

hindi ako pumasok ngayon bilang a uno ng nobyembre. ang palusot ko sa boss, kailangan bisitahin ang nanay sa sementeryo. at kahit double pay, hindi talaga puwedeng pumasok, sabi ko. inaalala ko ang mga kaklase ko noon, hinahanap ko sa facebook habang umiinom ng kape sa may labasan ng bahay. tahimik ang paligid, kakaunti ang tao dahil karamihan ay nasa sementeryo na, nakikipagtsikahan sa mga kamaganak na magkakamustahan. pero pagnagsi-uwian naman ay magtsitsismisan tungkol sa mga pinsan. kung magsiraan, parang hindi magkakamag-anak.

si kevin, importer na ng mga kung anu-ano ayon sa facebook profile niya. si margot, naka-private ang profile, pero mukhang may asawa na. minana siguro ang business ng pamilya na bigasan at maaga nag-asawa. ganyan naman silang mga mayayaman. hindi mahalaga ang kapasidad at kaalaman. kaya panay commerce at management ang kurso.

kung ano ang uso na kinukuha ng mga mapipinsan, iyon ang ipakukuha na kurso sa mga anak. gaya-gaya, kaya hindi magawang mapanatili ang kultura sa bansang ito. kaya hindi magkaroon ng maayos na prinsipyo na panghahawakan ng mga mamamayan. kaya hindi umuunlad dahil kung hindi nag-gagayahan ay naghihilahan, kung minsan ay sabay pa.