9.06.2013

sex scandal

hilig kong manigarilyo sa rooftop ng school. una, siguro, kasi bawal. lahat naman ng bawal ay masarap. kapag sinabing huwag gagawin, para bang mas lalo tayong nangangati—kapag sinabing huwag kamutin, lalo nating kinakamot hanggang sa maging sugat. at kapag naging sugat na, lalo nating hindi titigilan dahil pagsasabihan tayong muli na huwag kamutin at magdudugo. kaya naman kapag sinabing puwede nang manigarilyo sa school basta’t nasa rooftop, sa ground floor naman siguro ako tatambay. dahil, pangalawa, dadami na ang tao rito. hindi ko na matatawag na lugar ko ito. mapupuno na ng upos ng ibang tao ang sahig, magiging maingay, at magiging makalat na sa paligid. magkakalat ang samu’t saring mga basura tulad ng mga wrapper na pinagkainang mga sitsirya, kendi, plastic na pinagbalutan ng kung ano, bote ng tubig, magmumukha na itong isang ordinaryong kanto sa paligid na napupuno ng tambay na tumatakas sa klase.

oo, isa ko sa kanila. nagkakalat din ako. tumatakas sa klase at mahilig sa tambay. pero, bawat upos ng yosi ko rito ay nasa basurahan. at hindi nakakaabot ang mga pagkain at inumin dito sa rooftop ko. kumbaga, kung ang iba’t tuwing biyernes nasa quiapo para magsimba, andito ako tuwing hapon, para mapag-isa, para maabutan ang paglubog ng araw, para mawala ang mga problema. para makalimot humanap ng sagot sa bawat problema.

nakakainis na hindi ito maintindihan ni jenny. wala kaming halos pinagtatalunan kundi ang pagseselos niya rito. dahil siguro hindi ko siya pinapayagang umakyat dito. lagi niyang katwiran ay bakit hindi kami mag-date dito, o makasama siyang tumambay sa’kin. kaya sinasagot ko siya ng “kung ganoon, e, ‘di sa mall na lang tayo, o maupo sa food court. mainit pa sa rooftop, e.” minsan nga ay napagbintangan dinadala si roxanne doon. si roxanne ang katabi sa klase. maganda at maputi, at napakabait sa’kin, kaya siguro siya ang napili ni jenny na pagselosan. halos ilang beses na nagsunud-sunod iyon, kaya ginawa ko ang paratang niya. dinala ko si roxanne sa aking tambayan, tiyaka ko nakipag-break kay jenny.

matagal ang ngiti ni roxanne. nakatingin sa langit, sa mga ibon na nakikitambay sa kable ng kuryente, at sa mga naglalakad sa ibaba—mga estudyanteng papasok at palabas ng campus, mga professors na walang malay na may nakasubaybay na magandang dilag sa kanila. pero nang malaman niyang lugar ko ito para sa me-time ko, nainis siya. bakit ko raw itinuro sa kanya kung para sa’kin lang ito. dapat daw ay nanatiling akin lang ang lugar na iyon.

tiyaka ko siya tiningnan nang matagal. doon ko lang siya tinitigan nang ganoon katagal. nakakunot ang kanyang noo, halos dikit na ang mga kilay. mahigpit ang pagkakahawak niya sa’king braso habang kinukulit ako na bumaba na lang at bawal pala roon. “ano ka ba? okay lang iyan. never pa ko nahuli rito. tiyaka tingnan mo, saya ka rito.” sinundan ko pa ng biro, “tiyaka ‘di ka na makakabalik dito, kala mo, kaya sulitin mo na.” manipis ang kanyang uniform, dahil na rin siguro sa kalumaan. sa kanipisan, at dahil na rin sa sikat ng araw, maaaninag ang kanyang itim na bra. at ang kanyang leeg sa tuwing hihipan ng hangin ang kanyang buhok, sinisilaw ang magnanakaw kong paningin.

noong gabing iyon, hirap na hirap akong matulog. dalawang basong gatas at apat na sigarilyo na ang dumaan sa aking lalamunan, pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. iniisip din kaya ako ni roxanne. naiisip niya kayang bumalik sa rooftop, nagustuhan kaya niya? naghahalu-halo na ang alaala ko at ang mga naiisip ko lang na maaaring mangyari, o sana mangyari. hindi rin siya makatulog. iniisip din niya ko. nakasuot siya ng maluwag na t-shirt a maikling short. hagkan niya ang kanyang unan habang iniisip ako. iniisip niya rin ako. katunayan, hinihintay niya ang text ko, para kamustahin siya at yayain siya muli bukas, para mag-goodnight, o kung ano mang dahilan pa. at dahil nakapantulog na, hindi na nakasuot ang itim na bra, nakadikit na sa unan ang kanyang bagong ligo na amoy, at ang kanyang labi ay nakahalik sa ulunan ng yakap na unan.

tinext ko siya, “hi roxanne. gising ka pa?”

tumunog ang cellphone ko. at nasundan pa ng isa uli.

nasend ko kay jenny ang text na dapat kay roxanne. at dahil nagbubunganga nanaman si jenny, hindi ko na inulit pang subukang itext si roxanne. kahit dadalawang message, ang haba ng text ni jenny. napuno ng mura, napuno ng mga paratang, kabe-break lang daw naman ay naglulumandi na ko, nagkukunwari lang daw akong nag-iisa sa rooftop, babaero raw ako, kupal, walang utang na loob, manloloko, at mag-usap daw kami bukas. naririnig ko ang boses niya. malinaw na malinaw. at, nakabibingi sa lakas. tiyaka ko nakatulog.

tiyaka ko na-realize na sa anim na buwang magkasama kami, hindi pala sa goodnight ni jenny ako nakakatulog kundi sa paulit-ulit na pagbubunganga niya, sa mga kuwentong hindi ko kailangang malaman at hindi niya naman kailangan ikwento, o hindi ko magawang maisip kung paano pa niya naaalala ang lahat ng detalye at side-comments ng iba.matutulugan ko siya, tiyaka niya ipaaalala kinabukasan. at, iyon pa pala ang isa sa pinag-aawayan namin maliban sapagtamay ko sa rooftop.

“na-receive mo text ko kagabi?” at bago ko pa bawiin, nakapag-react na siya. “ha? wala naman akong natanggap.” sagot ni roxanne. “ah, wala. baka hindi ko na-send.” sagot ko. “ano ba iyon?” tanong niya. may bago kay roxanne ngayon. naka-make-up ba siya ngayon? hindi naman. bago ba ang uniform niya? ganoon pa rin naman. puti ang kanyang bra, pero hindi iyon. ganoon pa rin naman ang kanyang nail polish, ang relo niya ay nasa kaliwa pa ring kamay, may takong pa rin ang kanyang sapatos, at nakasabit pa rin ang anklet niya na kulay blue. ah, “mas bagay sa’yong nakalugay.” sagot ko sa tanong niya. “ha? ah,” natawa siya, “magulo kasi buhok ko ngayon, e. kaya tinali ko na lang.” habang hinahawakan ang dulo ng ponytail, nilalaro ang kanyang buhok habang nakatingin sa’kin. ako lang ba, o nilalandi niya ko? nagbibigay ba siya ng motibo? baka gusto niyang yayain ko siyang muli sa rooftop. kaya siya nagtali ng buhok, para hindi na magulo ang kanyang buhok sa lakas ng hangin.

“gusto mo mag-rooftop uli mamaya?”

“ano lalandi ka nanaman sa taas? babaero! gago!” paakyat na kami ng rooftop ni roxanne nang magtext si jenny. kahit pa alam kong nakauwi na siya, pakiramdam ko ay nasa paligid lang si jenny. hinihintay na gumawa ako ng move kay roxanne, tapos tiyaka siya mageeskandalo. hindi malayong mangyari lalo na’t ngayong pinagkakalat niya na ipinagpalit ko siya kay roxanne, na two-time talaga ang nangyari at hindi magkasunod.

“totoo ba?” napalingon ako kay roxanne, “bakit ganoon iyong kinukuwento ni jenny?” natigilan nanaman ako. hindi ako sumagot. nang makarating kami ng rooftop, lumakas bigla ang hangin at napilitan kaming magtago sa likod pinto. “hayaan mo iyon. siraulo iyon, e. nagseselos lang iyon.” pero bakit ko sinabing nagseselos. dapat ay walang dapat pagselosan si jenny. mali. pero hindi nag-react si roxanne. umupo kami sa dulo at sabay na hinintay ang sunset. kumalma na ang hangin. nakangiti lang si roxanne. ang ganda ng pangalan niya, parang ang mga ngiti niya. roxanne. roxanne. lalo na kapag pumipikit siya, para bang naka-slow-motion. “bakit?” tanong niya. “ah, wala.” nababanggit ko na pala ang pangalan niya. thinking out loud yata ang tawag nito roon. kamuntik nanamang mabuking.


kulay kahel na ang langit nang mapansin kong hindi ako mag-isa. hinayaan ko nang makapasok si roxanne sa buhay ko, sa lugar ng pinagtatambayan ko, sa aking me-time. personal na ito. pero gusto ko ito. nagugustuhan ko ang mga nangyayari, at hindi tulad ng iba, masaya akong alam ni roxanne na hinahayaan ko siyang narito sa tabi ko.

hinawakan ko ang kanyang kamay. pumalag nang kaunti, ngunit nagulat lang yata. hindi niya itinaboy ang aking kamay. nakapatong sa kanya habang dahan-dahang sinasakot paloob, parang sawang dahan-dahang pumupulupot sa sisiw na dahan-dahang pinapatay, pinatitigil ang hininga para malamon ng buo.

tiningnan ko ang aming kamay, paakyat sa kanyang balikat, sa kanyang leeg. nang makarating ako sa kanyang mukha, nakatingin na pala siya sa’kin. inilagay niya ang aking kamay sa kanyang likuran at inilapit niya ang kanyang mukha sa’kin. mabilis na naglapat ang aming mga labi. alalang alala ko kung paano kami maghalikan ni jenny. kung paano sipsipin ang aking labi at kung paano ko hagkan nang mahigpit ang kanyang bewang. mabilis kong inakyat ang kamay sa kanyang batong, marahang sinusuklay ang kanyang buhok gamit ang mga daliri habang hinahalikan ang kanyang leeg. hinagod ko ang kanyang suso gamit ang kaliwang kamay. hinawakan niya ang aking kamay. tila naging gabay sa bagong kabundukan.

ihiniga ko siya sa rooftop, sa ilalim ng nagsisimulang dumilim sa langit. ang ilaw mula sa poste ang nagsisilbing araw. inangat ko ang kanyang uniform. nanatiling nakataas ang kanyang mga kamay. nakapikit, habang hinahalikan ko ang kanyang tiyan.

nasundan ito ng ilang beses. sa tuwing inaabot kami ng dilim, sa gitna ng paglubog ng araw at pagsamo ng gabi, bibilisan namin. muli kong maririnig ang ungol niya, tiyaka ko lalong gustong tagalan. kinakain niya ko sa dulo ng rooftop, kung saan nakaluhod siya habang ako nama’y nakatanaw sa humuhupang traffic, habang kinakain ang pagkalalaki. nagse-sex kami sa sahig ng rooftop, sa tabi ng poste, at sa likod ng pinto. ito ang naging libangan namin sa tuwing tatawag ang laman. magkahalong saya at gigil sa tuwing gagawin namin ito. at kahit kailan ay hindi ito nauwi sa ibang lugar. sa rooftop lang.

minsang sinubukan kong i-record ang boses niya habang nagse-sex. trenta minutos na ungol at pagsambit ng pangalan ko. sa tuwing gabi, pinakikinggan ko iyon. pipikit at pagtitikulan. para bang siya ang gumagawa, ang gumagalaw, ang kumakain ng aking pagkalalaki. tiyaka ko naisip na kunan siya ng video. pero paano. hindi ko alam paano sasabihin.

hindi na ko nagpaalam. bago mag-sex, kinuha ko ang cellphone at nagkunwaring nagbabasa ng text. nang i-on ko ang video, “rox, smile.” ngumiti siya. kumagat labi at hinila ang aking katawan papalapit sa kanya. “ilapag mo na lang yan.”