7.22.2013

upos at pagsayaw

madilim nanaman ang gabi. mga aninong mahahahaba dahil sa kakaunting nabibigay ng buwan. tahimik pati ang mga kulisap. ang mga bitwin, nagtatago. ganito raw lagi basta’t nasa siyudad. nabalot na kasi ng usok ang kalangitan. maiitim, makakapal, at mababahong usok. tumatakip, nagsisilbing kumot sa mga bitwing malalayo’t nag-iisa. mula sa lukut-lukot na kaha ng sigarilyo, humugot siya at nagsindi muli ng isa. nag-iisa na lang, wala nang kasama ang balingkinitang katawan ng sigarilyong naiwan sa lukut-lukot na kaha ng sigarilyo. kumunot ang kanyang noo. humigop siya nang malalim, nag-alab ang sigarilyo. tiyaka niya naramdaman ang pangangalam ng tiyan, ang mga blade na marahang gumuguhit sa kanyang bituka, pinupunit at inuubos ang natitirang kakaunting laman. sinundan niyang muli ng isa pang mahabang higop bago ibinuga ang unang usok ng sigarilyo. nagmanhid ang sentido, ang leeg, ang tiyan. muli siyang napatingin sa maamong titig ng buwan. nagkatinginan sila, pero hindi rin siya nagtagal. umiwas siyang muli ng tingin at nagtaktak ng upos. mula sa third floor na bintana ng matandang apartment, tila nyebeng nagbagsakan ang mga upos ng sigarilyo. paikut-ikot, sumasayaw, nagpapanggap lumipad, na ikinainggit ni ray. sinilip pa niya hanggang sa maglaho sa dilim. pumasok ang naglalarong mga liwanag sa kuwarto nang buksan ang pinto. pula, berde, dilaw, at asul. naglalaro, nagsasayawan din, para bang nagdidiwang sa kalungkutan ng mundo, sa pagtapos ng araw, sa pag-aantay ng kinabukasan, sa bagong pag-asa, sa bukas.