7.06.2013

bukas na lang uli

hindi ko alam kung bakit. ayaw ko talaga ng ganito. ayaw ko talaga. iyong tipong wala akong idea. wala talaga. hindi ko alam kung bakit.

sabi sakin, ang tunay na pag-ibig, nagbibigay ng lakas. nakakainis, hindi siya nagbibigay ng memorya.

hinuhugasan ang mga sabon na nagkalat sa porselanang pinggan. sabi ng panganay kong si daniel, siya na raw at magpahinga na rin ako. pero hindi ko siya pinansin. lilinisin ko ang pinggang pinagkainan mo. ako na, hindi kita pababayaan.

sabi ni daniel, siya na. pero pinagpatuloy ko ang pagplantiya ng mga kobre kama. nag-init ang aking ulo. "gumawa ka na ng assignments mo, baka pagalitan ka nanaman ng professor mo!"

kasabay ng pawis ang pagtulo ng luha ko. sinilip ko ang panganay ko. papunta na siya ng kuwarto niya. tiyaka ko itinuloy ang pamamalantiya. at, ang pagluha. pag-iyak siguro, pero hindi ko maaaring aminin, sa aking panganay o sa akin.

inilatag ko ang puting kobre kama. "jenny, higa ka na. gabi na. inumin mo na ang gatas mo at matulog ka na."

"pahinga ka na. bukas na lang uli." hindi naman ako magsasawang ipaglaba at ipagplantiya ka.