1.16.2012

tarzan x: shame of jane

nagbibinata na si junjun. masipag naman magpapapasok, maaga kung umalis ng bahay. kung minsan pa nga’y sa pagmamadali ay nakakalimot na kumain ng agahan. bago pa man isabit ang watawat at kantahan ng lupang hinirang ang magandang umaga, nagtatatakbo na siya. masiglang bata, kung minsan nga lang ay maliban sa marungis na polo na kung iisipin ay zinonrox naman noong nilabhan, uuwi siyang imbes na sa bulsa nakatago ang panyo ay nakatali na sa kung hindi siko ay tuhod (o kung minsan ay parehong may sugat at ang panyo’y nasa tuhod). doon pa lang, alam ko nang hindi siya katulad ng ibang bata.

madalas manguna si junjun sa paanyaya. “ice-water!” ang laging sigaw kung hindi “agawan-base”. sa lahat ng mga kalaro namin, isa siya sa pinakamatulin tumakbo. hindi ka niya titigilan hangga’t hindi ka natataya, kahit pa magkasabit-sabit siya sa kung saan o madulas. mas lalo pa nga siyang nanggigigil kapag ganoon. at kahit pa maliit at grade 3, nakikipagsabayan pa rin siya sa mga grade 5 at 6 kahit na kitang-kita naman ang pagkakaiba ng laki ng hakbang nila. hindi siya papatalo. tila sadyang wala sa kanyang bokabolaryo ang salitang “talo”.

minsang nagbiruan kami nang mapag-usapan ng mga crush. natuklasan namin sa aming anim na magkakaibigan, iisa lang pala ang aming crush. sabi ni junjun, “kung hindi ako ang mauuna, mag-iiba na lang ako ng crush. ang dami naman diyan.” natawa kaming lahat sa kanyang katwiran. crush lang naman at wala namang nanliligaw sa aming anim.

nagkakagulo sila habang naglalakad papasok ng campus. halata namang may itinatago at may ginawa nanamang kagaguhan. “ano yan?” tanong ko. naghagikgikan ang mga loko. lumapit si nat at bumulong, “porn.”

“saan ba tayo pupunta?”

“basta. tara na”

tatlong kanto na ang nalalakad nina junjun at nat. mabilis na paglalakad ni nat kahit pa pinagpapawisan at walang humahabol. sunod naman si junjun. “ano nanaman ‘to? wala akong dalang pog. wala rin akong pambili ng text!” imbes na sagutin ang pangungulit ni junjun. “bilisan mo na lang, counter tayo!” lalong nairita si junjun dahil alam naman ng lahat na sa kanilang anim ay siya ang bukod-tanging hindi mahilig maglaro ng computer. katwiran niya, mas masayang magtatakbo at manggago, ni hindi pagpapawisan kapag nasa harapan ng computer, maingay pa.

“tara!” pumasok si nat sa isang masikip at malalim na computer shop na hindi hindi nilagyan ng aircon at sliding door ay mapagkakamalang eskinita. ang bawat computer ay may sariling cubicle, kaya’t hindi nakikita kung anong nilalaro ng nasa kabila. sumunod si junjun.

siguro kung nalaman ko yun noon, lintek na hagupit ang inabot sakin ng batang iyon. kung magbulakbol, buti kung hindi mga babae ang mga kapatid niya. hindi man lang inisip na tatlo kaming babae sa buhay niya. e kung kami bastusin ng ganoon.

iritang irita pa ko at pinaglakad ako ng pagkahaba-haba para samahan siyang pumunta sa malayong computer shop para maglaro. wala naman akong gagawing iba. hindi naman ako maglalaro. papanuorin ko lang sila sa kanilang pagkahumaling sa pagpatay ng kung sino na hindi naman talaga namamatay. nagsisigawan pa, hindi naman magkakausap.

“tara!” yaya ni nat habang papasok sa eskinita. sunod naman ako, “hindi nga ko naglalaro!” huminto kami sa isang cubicle kung saan naroon ang apat pa naming kabarkada. nakapagtataka lang na sa dinami-raming cubicle dito ay nagsisiksikan sila sa isang computer, at sa dinami-raming computer shop ay sa napakalayong lugar pang ito nila naisipang maglaro. nang silipin ko, nanigas ang aking katawan. lumakas ang tibok ng puso at naramdaman nag-init ang batok. mabilis na sumilip sa paligid. isang blonde na nakasuot ng santa hat, pinasikip na damit ni santa claus girl version, at heels na mataas. nakalabas ang kaliwang dibdib sa mababang neckline habang nakalapat ang mga daliri sa pagitan ng dalawang hita. palaban ang mukha kahit na tila hirap na hirap sa nangyayari sa katawang siya rin ang gumagawa.

“tangina!”

iyon lang ang aking nasabi.

“’wag ‘yan! ‘yung isa! ‘yung isa! pakita mo kay junjun yung kay tarzan!” sabi ni nat

“’wag na ‘yung isa! tangina, cartoons e!” sabat naman ng isa naming kabarkadang nanonood din.

“iba naman yun. si goku tinitira si sailormoon!” tawanan ang lahat habang ginagaya si goku. biruan pa nila, walang kawala panigurado si sailormoon kapag napikon si goku at mag-super-saiyan.

“’wag na yun! tarzan, the best!” ulit ni nat habang sinasaksak na ang vcd sa cd-rom ng cpu.

ibinigay sa’kin ang headphone at hinayaan nila kong mamundok kasama ni jane.

naglakad-lakad si jane sa kalagitnaan ng bundok. sumigaw si tarzan ng kanyang signature ah-ahhh-oh-ah-oh-ah. sa lakagitnaan ng paglalakad ni jane, siya’y nahuli sa isang bitag at tumama ang ulo sa bato. nawalan ito ng malay. nakita siya ni tarzan at nagtaka sa kakaibang katawan ni jane. binuhat ito at dinala sa kanyang tinitirhan.

nagtataka si tarzan at kakaiba ang kanilang ari. walang nakalawit kay jane at nakapagtatakang higit na malaki pa sa dibdib niya ang dibdib ni jane. malambot at malalaki. nang mapansin ni jane ang pagtataka ni tarzan, sinubo niya ang ari at tila sa kauna-unahang pagkakataon ay tumigas ang ari ni tarzan.