12.09.2011

masaya ka ba?

masaya ka ba?

a1: lunukin mong mabuti bago mo sagutin. masaya ka ba?

a2: o—kay lang.

isang mahabang o—bago maituloy ang salitang “okay”. at kung iisipin, hindi mo naman talaga sinagot ang tanong. ano ba ang ibig sabihin ng “okay lang”? parang hinihintay mo lang naman na kausapin ka ng masinsinan para mailabas mo talaga ang tunay mong nararamdaman o kung hindi man, basta na lang mawala ang ‘di na maungkat pa.

para siyang bilanggo. kung iisipin, sa pagkakataong ito, pinili naman niya ito. siguro noong umpisa’y ginusto pa niya. sino ba naman ang makatatanggi sa regular na pagkain, libreng tulugan, at wala nang iisipin pa. pinili niyang mabilanggo. nagpabilanggo. ginawa ang lahat para maibilanggo sa pag-aakalang ito ang susi sa lahat ng problema.

sa gitna ng mahabang araw, naisip niyang makawala. naalala niya ang sariwang hangin ng buhay-labas, ang malawak na lupain na dati’y pagmamay-ari, ang bahay na tinutuluyan na kailangang bayaran ngunit walang kahati. tumakas siya. hindi biro ang tumakas sa bilangguan lalo na’t sinigurado niyang matibay ang seldang papasukan noong ninais pa niya.

nagtatakbo siya. ni lingon, pinilit niyang hindi lumingon dahil paniguradong babalik siya kapag lumingon.

tirik ang sikat ng araw. pati ang lupa ay numipis na’t tila nakikisama pa sa kanyang pagkawala. nahahati sa dalawa, o kung minsan ay tatlo o higit pa. napuno na ng alikabo ang kanyang paa, tila ugat ng punong tinubuan na lang basta ng mga kuko.

ipinikit niya ng madiin ang mata. nanginginig pa ang talukap ngunit sa isang mabilis na sandali, siya’y lumingon.

nakahiga siyang muli sa kamang napaliligiran ng bakal. nakatulalang mga kapwa na lutang sa kawalan. malakas na nag-uusap ang mga pulis sa labas lang ng hilerang kuwarto. ano raw ang merienda?

a1: okay ka lang ba?

a2: tigilan mo nga ko. oo naman.

ilalabas niya lang naman ang lahat sa ilong at makasasagot na siyang muli ng “oo”. pero—pero hanggang kailan?