10.16.2011

way out

nakikita natin ang mga nangyayari in a different perspective, in a third person’s point of view. iyan siguro ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi natin maiwan-iwan ang panunood ng sine. makikita natin ang sarili natin sa isa sa mga character sa isang trailer. ma-realize man natin o hindi na nakita natin ang sarili natin sa kanila, papanuorin natin ang palabas dahil gusto natin may makaintindi sa atin.

isang father-son relationship na struggling sa umpisa pero kakikitaan ng connection sa kalagitnaan ng palabas, good ending man o hindi, maaantig tayo dahil mailalagay natin ang sarili natin sa kinalalagyan nila dahil kung ika’y lalaki, paniguradong isa ka sa dalawa—father o son, o both.

hindi naman palaging pasok sa realidad ang mga nagugustuhan natin. kung minsan, kakikitaan natin ng interes ang isang palabas dahil gusto nating maging tulad ng isa sa karakter. hindi present, kundi umaasang in the future ay malagay ka sa kinatatayuan ng bida.

ikaw ang nakaupo sa tahimik na bar habang may maya’t mayang tumitingin sa’yo na babae sa kabilang bahagi ng lugar. may kasama siya ngunit sa lahat ng nasa loob ng lugar na iyon ay ikaw ang napili niyang akitin. magpapalit ng paang ide-dekuwatro at masisilip ang kalahati ng kanyang hita. sa mabilis na pangyayaring iyon, mawawala ka sa ulirat at paniguradong magkakakilala kayo.

ilan sa mga bagay na hindi naman talaga nangyayari sa totoong buhay, ngunit pilit natin isinasabuhay—isang way out sa napaka-boring na buhay natin.