5.07.2011

fb [facebook]

mahirap ang walang pera, pero higit na mahirap ang magkaroon ng guts para magkapera.

window shopping/ thumbnails.

kaya siguro hindi ko nahiligan ang malls. pagkahaba-haba ng nilalakad, wala namang mapapala. napakarami mo ngang makikita—damit, bag, sapatos, pero kailangan ay silipin lang sa bintana dahil alam mong malulungkot ka lang dahil wala ka namang pambili. dadagdag pa sa kalungkutan kapag napansin mong hindi lang pala ikaw ang nakatingin sa kanya. alam mo sa sarili mo na tulad mo, maraming nangangarap sa blue jacket na inaasam-asam mo. higit na masaklap lang kapag nagkataon na habang tinitingnan mo siya, habang pinag-iisipan kung papasok o hindi, o kung tama lang na titigan lang, ay may dadampot at susukat. paano ka gaganahan sa isang bagay na mayrron nang nagmamay-ari? wala ka na ngang pera, pinamumukha pa sa’yo na hindi siya sa’yo.

exit/ logout

pampalubag na lang na nasa mall ka—malamig, hindi ka naaarawan. pero susundan ka ba ng lamig sa paglabas mo ng mall? hindi. mabilis kang kakapitan ng amoy ng araw at usok. wala na nga sa’yo ang blue na jacket, dugyot ka pa. muli, pinamumukha lang na wala kang pambili, walang paraan.

ihihiga mo na lang dahil sa palagay mo’y lilipas din. tulad ng mga pangarap mo noong bata ka pa na kapag naitulog mo na ay mag-iiba na. pero hindi, hahabulin ka ng blue jacket. sa panaginip, pinagkakaguluhan ng mga tao ang jacket. kailangan mong mauna! gustung-gusto mo, pero malaki sa’yo. sakto ang blue, bagay sa jeans mong kupas at white sneakers kapag bagong laba. aabot sa puntong kailangan mo nang umutang. oo, “kailangan.” uutangin mo mabili lang. kahit kanino pa, kahit saan pa, kahit may interes pa, kahit pa 5-6 pero pag nabili mo na, magigising ka. hala! iisipin mo, “ano na ang nangyari?” magiging masaya ka kaya? isang palaisipang mananatiling palaisipan hanggang hindi mo nasusubukan.

tiangge/ personal

kaya kung minsan, mas maigi pa sa tiangge. hindi dahil mas mura dahil hindi naman talaga mura sa mga tiangge. mas maigi lang siguro sa tiangge dahil hindi mo na kailangan pang sumilip. wala kang kailangang pasukin. hihinto ka lang at andoon ka na. kapag ayaw mo, lumipat ka sa iba. mabilis tumawad dahil personal mong napakikiusapan ang tao, at kahit papaano, mahawakan mo man lang, malaman mo man lang kung anong uri ng tela at kung sakto ba siya sa balikat mo.

sa mall kasi, kahit pa kasi salamin lang ang mga pagitan natin sa mga pamilihin, salamin pa rin iyon. parang wall na naghahati sa magkaibang mundo, sa dalawang mundo. sinasabi ng salamin na iyon na nasa magkaibang lugar kayo, na ibang mundo ang nasa loob ng sinisilip mo, at kahit anong gawin mo ay hindi ka makapapasok [dahil wala kang pera].

what’s new and what hot?/top news and recent news

hindi bali, lilipas din iyan. uso-uso lang. parang noong nauso ang elephant pants, hindi ba? noong nauso, nauso na rin ang malinis na kalsada. paano ba naman ay sa laki at haba ng pantaon ay napupunasan ang mga dumi ng kalsada. pero dahil yata sa dami ng sabon na nakokonsumo sa paglalaba ng maduduming maong, nawala sila sa tindahan. mawawala rin siya sa rack ng “what’s hot” tulad ng elephant pants at skinny jeans.

at kung hindi ka naman pupunta ng mall, hindi mo na rin naman mapapansin. hindi mo na siya maaalala at ‘di mo malalamang na-pull out na siya sa stores. kinuha na ang last piece o itinambak na sa factory outlet.

sale: 50% off / status: single

nagbalik siya. 50% off on all items. at sa gulat mo, may tag na nakadikit sa kanya na kumuha ng atensiyon mo, waring kinakausap ka, “ako rin, 50% off! hawakan mo ko! bilhin mo ko! dali!” hindi mo alam kung bakit o sadyang totoo ang tinatawag nilang “destiny” pero nang kinailangan mong bumalik ng mall ay nagkataon namang first day sale. at, at nakadisplay siya. papasok ka ba? oo, papasok ka dahil ito ang nais ng tindahan—na pumasok ka, silipin mo ang napili [kahit walang intensiyon na bilhin at hindi mo talaga nais, at maisip na “sayang, 50% off, e.”] , at bilhin. “ako rin, 50% off! hawakan mo ko! bilhin mo ko! dali!” palakas nang palakas ang sigaw ng tag na nakakabid sa kanya. madidismaya ka nga lang dahil pagkatapos mabawasan ng kalahati ang presyo ay kulang pa rin ng 500 pesos ang dala mong pera.

5.04.2011

panaginip at pagbabago

sisisid ka sa malawak na kadiliman. buong tapang na haharapin ang walang katiyakang kapalaran. palalim nang palalim patungong kung saan. at tulad ng nakaraan, unti-unting nawawala sa’yo ang kontrol. dadalhin ka niya sa pinakaninanais ng iyong puso—masaya man o hindi. huwag matakot, baka may matutunan ka naman.

nakatutuwa lang isipin na hindi lang sa tao applicable ang mga teorya. tulad ng iba pang mga bagay na kapag nagdikit ang north at south, kahit pa daplis lang, ay nakagagawa ng panibago. panibagong elemento, o kung anu mang reaction.

usapang panaginip noon. ang sabi ng isa, isipin lang daw nang buong libog at mapapanaginipan ko raw iyon. usapang babae at kama pa noon. pagkarating ko ng bahay, hinanda ko agad ang higaan at umarteng tulog. mapapanaginipan ko siya—ang nakasisilaw sa puting balat, mamulamulang pisngi hanggang sa kanyang dibdib. ilang minuto na ba ang lumipas? palingat-lingat ang mata sa kadiliman. tapos, ano na?

ang hindi niya nasabi ay nagtitikol pala siya bago humiga at managinip. hindi ko na inulit dahil ibang iba ang panaginip ko noon sa inisip ko. matagal na panahon daw tayong hindi nagkita. taon din ang binilang. nagulat na lang ako nang nakatanggap ako ng tawag. nakatali ka raw at isang warehouse na may labing isang palapag. humihingi siya ng ransom. iniligtas kita nang walang gamit na kahit na ano. nang makita kita. ikaw na si rica peralejo. (hibla pa ang uso noon) nakaupo sa sahig ng malawak na warehouse. nakatali ang iyong kamay at paa, may panyo ang iyong bibig. suot mo ang fit na school blouse mo, pero ‘sing-ikli na ng skirt ni jenny ng ghost fighter ang palda mo. shocking pink ang panty mo.

pagkagising ko matapos ang panaginip na iyon. hindi na kita gusto. hindi ko alam kung ano’ng dahilan, o kung may napanaginipan pa ko maliban sa mala-hentai na panaginip, hindi ko talaga alam ang dahilan. tila tinuro sa’kin ng panaginip na iyon kung ano ang nais ko, kung ano ang mga ayaw ko, at siguro, kung ano ang pantasya ko.

gusto kong maging hero. crush ko si rica peralejo. hindi masyadong maganda si maui dahil mukhang matigas ang suso niya sa hibla. may warehouse kami, ngunit sana ay may hanggang sa mataas na palapag. maganda ang blouse kapag napunit. crush ko rin si jenny. at, hindi masyadong nakatutuwa ang shocking pink na panty.

ilang taon din ang lumipas. malapit na ko magkolehiya nang makita ko sa personal si rica. mabilis talaga ang panahon. malaki na ang balakang niya at hindi na rin yata nakakapagsuklay. habang nakaupo at nakatitig sa kanyang puwet, ilang sandali lang ay nasabi ko na sa sarili ko. hindi ko na siya gusto.

simula noon. hindi na ko tumingin ng ibang boldstar maliban kay aubrey miles. nanatili akong tagahanga ni kristine hermosa at vina morales, pero hindi ko sila inaabangan. iyong tipong mapapangiti ka lang nang bahagya kapag naabutan mo sila sa tv, o mabalitaan sa entertainment section ng mga diyaryo. ganoon lang ako. siguro ay iyon ang natutunan ko sa kanila rica at maui.

may wall ang bawat relasyon. kapag naakyat o nabasag na ang pader na iyon. vulnerable ka na. mabilis ka nang masasaktan. magiging mahina ka to the point na magiging dependent ka na.

kaya rin siguro natuwa ako nang mapanood kong muli ang 500 days of summer lalo na noon sinabi ng narrator na ‘since the disintegration of her parent's marriage she'd only love two things. the first was her long dark hair. the second was how easily she could cut it off and not feel a thing.’ ang ganda noon.

hindi kasi niya basta-basta na lang na gugupitin. paniguradong pinag-isipan din niyo iyon. alam niya kung ano ang mawawala at kung ano ang gusto niyang buhok pagkatapos. at bakit ka malulungkot sa isang bagay na ikaw mismo ang gumawa?

change. naniniwala ako sa pagbabago. pinaniniwalaan ko ito hindi dahil pabalik-balik lang ako, kundi dahil kahit ang pagpapatibay ng relasyon ay isang pagbabago rin.

kailangan lang handa ka. kailangan kahit papaano ay napagisipan mong darating ang iba’t ibang sitwasyon.

tulad ngayon, pagkagising ko kanina, napagtanto ko na lang ayaw ko na. ayaw ko na. sinabi ko iyon sa aking sarili. hindi ko alam kung bakit. hindi nga rin alam kung ano. hindi ko rin maalala kung ano ang napanaginipan ko basta masarap sa pakiramdam kapag sinasabi iyon. ayaw ko na. makatulog ngang muli.