3.19.2011

i do. at 'yan ang kuwento.

i do.

i do... miss you. kala mo sagot sa pari kapag tinanong ang cliche sa mga sweetie-patut-patwitams-o-pakilig movies, ano? pero hindi. sa palabas, mahalaga ang kirot. yung alam mong gustong sabihin ng lead actor na “oo” dahil alam natin, bilang mga audience na nasa third person, na gusto niya. gustung-gusto niya. pero wala na ring higit na makaiintindi sa kanya kundi tayo dahil bukod sa bulag siya—bilang siya ang nasa sitwasyon, hindi niya nakikita ang buong picture. ang sitwasyon na kailangan niyang pagpilian ay mahirap para sa kanya. at dahil tayo ay mere audience lamang, maaaring maging mababaw ang dilemma niya para sa’tin unless napagdaanan na natin ito, unless maka-relate tayo sa pinagdaraanan ng ating bida.

i do... love you. kala mo iyon na, pero susundan pa. aabot ang isang kuwento sa sinasabi nilang peak. pero ang sikreto na laging sinasabi ng mga bagong scriptwriter at direktor, “pagmukhain mong peak na siya, tapos ilagay mo pa uli sa mas mataas na peak.” ganito ang buhay. ganito ang mga kuwento. hindi naman kasi natatapos nang basta-basta. hindi porke may i love you na ay tapos na. hind porke sinabing “ayaw ko na” ay wala na talaga. lagi nating tatandaan na sa pagitan ng mga linya ng script, sa likod ng mga dialogues na kinakabisa, ay kaluluwa na buhay at nagpaparamdam.

i do... love you still. inilagay na nga sa mas mataas na peak. parang redundant, ano? iyon iyong sinasabing “akala mo iyon na, hindi pa pala.” pero sa pagbitiw ng linyang ito, makabubuo ka ng dalawang context—positive at negative. well, lagi naman. parang left at right, tama at mali, yin at yang. laging may both sides. kaya naman kung may positive ay laging may kasamang negative. kaya naman kung nalalagay ka sa pagsubok, huwag makalilimot na imposibleng walang kakabit na mabuting maidudulot. pero hindi ibig nitong sabihin ay hindi na maaaring mag-reminisce.

may “awww....” ka mang marinig sa dulo ng scene o wala, sabi nila, ang flashback daw ang pinaka-ineffective na paraan para ipakita ang nakaraan ng isang character. dahil bilang third person, hindi ka lubos na makare-relate sa character na pinapanood mo dahil wala ka sa lugar niya. hindi tulad ng sa totoong buhay na kapag nag-umpisa kang mag-reminisce ay diretso alak ang kasunod sa scene dahil naaalala mo lahat pati ang mga maliliit na details. hindi rin tulad ng mga ibang paraan ng pag-relate sa audience ng backstory ng character tulad ng mga kuwento na sinasama sa mga dialogues at biglang pitik na mga realizations and revelations na sa facial expressions at pag-arte mo mararamdaman, sa silence, sa tension.

wala na. “wala na, eh.” ganoon naman. hindi ko matukoy kung bakit, pero sadyang malapit sa puso ko ang mga palabas na malulungkot ang ending, iyong tipong matatapos ang palabas na mag-isa na lang siya—either namatay lahat, o iniwan, o nang-iwan, o kung anu man. (i have to say, ang lupit noon. iniwan, nang-iwan, o kung anu man. parang mas bagay pa nga iyong “kung anu pa man”) some things are just not meant to be. hindi naman porke swak, ay pasok. ang isang triple a na baterya ay maaaring gumana sa isang electronics na nanganganilangan ng double a. maaari, pero hindi lagi. (a round of applause! i must say, ang lupit nanaman noon. “maaari, pero hindi lagi”) hindi laging gagana dahil hindi tugma. may mga elementong nag-uugnay sa kanila, pero kadalasan ay may hinihingi pang ibang elemento na “kailangan.”