2.27.2011

kahit pa masakit

life is a journey. lagi niyang sinasabi. hindi naman daw kasi maikli ang buhay kung bibigyan mo ng halaga. kaya naman sa tuwing kailangan na maglakbay muli, kasabay nito ang pangangailangan para magbawas ng dalahin.

hindi madaling maglakbay. masaya sa maraming banda, pero hindi madali. mahirap planuhin ang bukas nang paulit-ulit, mag-impake at mamili kung ano ang mahalaga at kailangang iwan na bagahe. kung tutuusin, ilan lang naman kasi ang kakasya sa backpack. mabubuhay na siya sa ilang damit pamalit, sabon at toothbrush, maayos na sapatos, at compass nang ‘di maligaw. kaya masakit na kailangang tanggapin na maraming kailangan maiwan. pero higit na masakit ang makarinig na iniwan sila dahil hindi sila mahalaga.

para maintindihan ka ng lahat, kailangan mo ikuwento at ipaliwanag simula umpisa hanggang sa pinakadahilan kung bakit aalis at mag-iiwan ng ilang mga bagay. at kahit gawin pa ito ay paniguradong marami pa ring hindi makaiintindi dahil ang “tama” para sa isang tao ay maaaring iba sa depinisyon ng “tama” para sa iba. madalas ay hindi pa kailangan mag-iwan, pero ayon sa kanya, nakikita mo na naman na paparating, bakit hindi ka pa maghanda? tulad nga ng kasabihan ng mga matatanda, preparation is half the battle. kung alam na na doon din naman papunta, magkakasakitan lang kung patatagalin pa.

kapag alam mo na kung bakit, malalaman mo na kung paano. hindi naman basta-basta ka na lang mang-iiwan. iyon siguro ang iniisip ng maraming tao (na hindi naman maiwasan bilang ganito ang karamihan sa’tin, mahilig sumawsaw), pero lingid sa kanilang kaalaman, hindi ito biro.

kapag ang linta ay dumikit na sa iyong balak, marahil masakit itong tanggalin dahil iniisip ng linta ay parte na ito ng kanyang katawan. ang dugong dumadaloy sa kanyang katawan ay pinag-aakalang dugo niya. ganito ang pakiramdam kapag kailangan nang magdesisyong iwan ang isang bagay. iiwan mo ang mga pangarap na nabuo, mga pinagdaanan na pinagmamalaki mo at kasama mo siya, mga narating niyong dalawa, at marami pang iba. para kang matatapyasan ng isang parte ng katawan.

if you want something done, you have to do it yourself. kahit pa masakit. kaysa naman maghintay ka o gumawa ka ng paraan para maiwan ang isang bagay, ikaw nalang ang gumawa. masakit, pero kung ang journey mo ay iba sa nararapat na journey niyo, kung hindi naman nagtutugma, lalo lang kayong masasaktan. selfish kung selfish, pero you cannot discount the fact na iniisip mo rin siya at ang kapakanan niya. somehow, you know that it’s best for the both of you.

hindi natatapos nang ganon na lang. maraming puwedeng mangyari pagkatapos ng araw na iyon. pigilan mong lumuha. dahil kapag napabalik ka, lalong magiging mahirap pa. huwag lilingon hanggang maaari. eyes on the prize. kung kinakailangan. kahit pa masakit. huwag ka na rin sanang magsalita. huwag na, mahalaga ‘to. huwag na. maging bingi sa mga mapanghusgang parinig at titig, maging manhid sa mga humahalina pabalik, maging bulag sa makinang hanggang sa lumipas.

kahit pa masakit.