2.01.2011

isa itong mundo ng palakasan

halos apat na taon na rin pala ang nakalipas. tandang-tanda ko pa, late pa ko noon dumating kaya naman pilit kong hindi makagulo sa mga nakikinig. mabilis na dumating sa’kin ang attendance. pagkatapos isulat ang pangalan at section, mabilis ko itong ibinalik nang hindi makaabala. tahimik ang mga tao. may ilang mga nagtatawanan, may mga bibong sumasagot sa mga tanong ng mga lecturer, at may mga sadyang manghang-mangha sa mga nangyayari. sinubukan kong makinig ngunit ang mga lecturer ang aking napansin—isang couple na sinusubukang ipamahagi ang kaalaman sa’ming mga bata. sabi ko sa sarili ko noon, “kayang kaya ko ‘yan. kailangan ko lang matuto pa.” ang sarap siguro magturo sa isang klaseng puno ng interesadong mga tao, iyong tipong nakikinig at handang matuto.

apat na taon. apat na taon kong pinangarap ang posisyon na iyon para makapagturo dahil tulad ng lagi kong sinasabi sa sarili ko, “marami akong puwedeng maituro. kung hindi man, kaya kong humatak ng magaling na lecturer para sa kanila.” at ano pa ba ang maaari kong ituro na may makikinig sa akin at may maniniwala kundi sa larangang ito.

“kapag ako naging head, tangina lang!” lagi kong sinasabi sa mga kaibigan ko. at doon pa lang, iniisip ko na kung anong mga programs at activities ang gagawin ko para mas maengganyo ang mga sasali. iisa-isahin ko sa kanila hanggang sa manawa sila sa kauulit ko, hanggang sa maitatanong ko, “paano nga ba nagiging head?”

nakatutuwa lang isipin na hindi lahat ng pangarap ay natutupad. tulad ng batang nangarap na makabalik ng enchanted kingdom pero sa star city dinala, o baka nga hindi na naulit pa. tulad ng batang nangarap na mabigyang ng remote control na kotse pero t-shirt na malaki sa kanya ang natanggap. nakatutuwa lang isipin na kung ano pa ang pinakahihingi ay iyon pa ang hindi natatanggap. pagkatapos mong mangarap nang sobrang taas, pagkatapos mong gawin ang lahat para maipakitang “oo, qualified ako!” ay mababaliwala.

apat na taon. pagkatapos mong tipirin ang baon mo para makapag-ipon pambili ng bagong cellphone, masa-snatch-an ka. gusto mong habulin pero kumaripas na ng takbo. hindi ka makasigaw dahil walang taong tutulong. nanginginig ka sa galit pero hindi mo mailabas. wala kang laban. isang posisyong hindi pinagbobotohan. isang posisyong basta na lang ibinibigay sa kung sino ang kakilala at mas malapit. isang maliit na posisyong sa sobrang liit ay inakala yatang walang nais sumalo't ibinigay sa ganyang uri. isang maliit na posisyong bigla na lang nagkakaroon ng papalit nang walang nakaaalam.

wala kang laban dahil sa mundong ito, hindi mahalaga sa iba ang pangarap mo. mababaw kung iisipin. magmamaktol ka para sa isang maliit na posisyon ng isang maliit na organisasyon na wala namang nararating? nakalulungkot lang isipin na kung sino pa ang nagmalasakit sa maliit na posisyiong iyon sa maliit na organisasyong iyon, siya pa ang hindi nabigyan ng pagkakataon. nakalulungkot lang isipin na sa mundo ito, kailangan pang magpakatao para maging maayos ang ikot ng mundo, na hindi mo maaaring tanungin ang “paano” at “kailan” dahil wala naman talaga. wala.

isa itong mundo ng palakasan.