2.27.2011

kahit pa masakit

life is a journey. lagi niyang sinasabi. hindi naman daw kasi maikli ang buhay kung bibigyan mo ng halaga. kaya naman sa tuwing kailangan na maglakbay muli, kasabay nito ang pangangailangan para magbawas ng dalahin.

hindi madaling maglakbay. masaya sa maraming banda, pero hindi madali. mahirap planuhin ang bukas nang paulit-ulit, mag-impake at mamili kung ano ang mahalaga at kailangang iwan na bagahe. kung tutuusin, ilan lang naman kasi ang kakasya sa backpack. mabubuhay na siya sa ilang damit pamalit, sabon at toothbrush, maayos na sapatos, at compass nang ‘di maligaw. kaya masakit na kailangang tanggapin na maraming kailangan maiwan. pero higit na masakit ang makarinig na iniwan sila dahil hindi sila mahalaga.

para maintindihan ka ng lahat, kailangan mo ikuwento at ipaliwanag simula umpisa hanggang sa pinakadahilan kung bakit aalis at mag-iiwan ng ilang mga bagay. at kahit gawin pa ito ay paniguradong marami pa ring hindi makaiintindi dahil ang “tama” para sa isang tao ay maaaring iba sa depinisyon ng “tama” para sa iba. madalas ay hindi pa kailangan mag-iwan, pero ayon sa kanya, nakikita mo na naman na paparating, bakit hindi ka pa maghanda? tulad nga ng kasabihan ng mga matatanda, preparation is half the battle. kung alam na na doon din naman papunta, magkakasakitan lang kung patatagalin pa.

kapag alam mo na kung bakit, malalaman mo na kung paano. hindi naman basta-basta ka na lang mang-iiwan. iyon siguro ang iniisip ng maraming tao (na hindi naman maiwasan bilang ganito ang karamihan sa’tin, mahilig sumawsaw), pero lingid sa kanilang kaalaman, hindi ito biro.

kapag ang linta ay dumikit na sa iyong balak, marahil masakit itong tanggalin dahil iniisip ng linta ay parte na ito ng kanyang katawan. ang dugong dumadaloy sa kanyang katawan ay pinag-aakalang dugo niya. ganito ang pakiramdam kapag kailangan nang magdesisyong iwan ang isang bagay. iiwan mo ang mga pangarap na nabuo, mga pinagdaanan na pinagmamalaki mo at kasama mo siya, mga narating niyong dalawa, at marami pang iba. para kang matatapyasan ng isang parte ng katawan.

if you want something done, you have to do it yourself. kahit pa masakit. kaysa naman maghintay ka o gumawa ka ng paraan para maiwan ang isang bagay, ikaw nalang ang gumawa. masakit, pero kung ang journey mo ay iba sa nararapat na journey niyo, kung hindi naman nagtutugma, lalo lang kayong masasaktan. selfish kung selfish, pero you cannot discount the fact na iniisip mo rin siya at ang kapakanan niya. somehow, you know that it’s best for the both of you.

hindi natatapos nang ganon na lang. maraming puwedeng mangyari pagkatapos ng araw na iyon. pigilan mong lumuha. dahil kapag napabalik ka, lalong magiging mahirap pa. huwag lilingon hanggang maaari. eyes on the prize. kung kinakailangan. kahit pa masakit. huwag ka na rin sanang magsalita. huwag na, mahalaga ‘to. huwag na. maging bingi sa mga mapanghusgang parinig at titig, maging manhid sa mga humahalina pabalik, maging bulag sa makinang hanggang sa lumipas.

kahit pa masakit.

2.01.2011

isa itong mundo ng palakasan

halos apat na taon na rin pala ang nakalipas. tandang-tanda ko pa, late pa ko noon dumating kaya naman pilit kong hindi makagulo sa mga nakikinig. mabilis na dumating sa’kin ang attendance. pagkatapos isulat ang pangalan at section, mabilis ko itong ibinalik nang hindi makaabala. tahimik ang mga tao. may ilang mga nagtatawanan, may mga bibong sumasagot sa mga tanong ng mga lecturer, at may mga sadyang manghang-mangha sa mga nangyayari. sinubukan kong makinig ngunit ang mga lecturer ang aking napansin—isang couple na sinusubukang ipamahagi ang kaalaman sa’ming mga bata. sabi ko sa sarili ko noon, “kayang kaya ko ‘yan. kailangan ko lang matuto pa.” ang sarap siguro magturo sa isang klaseng puno ng interesadong mga tao, iyong tipong nakikinig at handang matuto.

apat na taon. apat na taon kong pinangarap ang posisyon na iyon para makapagturo dahil tulad ng lagi kong sinasabi sa sarili ko, “marami akong puwedeng maituro. kung hindi man, kaya kong humatak ng magaling na lecturer para sa kanila.” at ano pa ba ang maaari kong ituro na may makikinig sa akin at may maniniwala kundi sa larangang ito.

“kapag ako naging head, tangina lang!” lagi kong sinasabi sa mga kaibigan ko. at doon pa lang, iniisip ko na kung anong mga programs at activities ang gagawin ko para mas maengganyo ang mga sasali. iisa-isahin ko sa kanila hanggang sa manawa sila sa kauulit ko, hanggang sa maitatanong ko, “paano nga ba nagiging head?”

nakatutuwa lang isipin na hindi lahat ng pangarap ay natutupad. tulad ng batang nangarap na makabalik ng enchanted kingdom pero sa star city dinala, o baka nga hindi na naulit pa. tulad ng batang nangarap na mabigyang ng remote control na kotse pero t-shirt na malaki sa kanya ang natanggap. nakatutuwa lang isipin na kung ano pa ang pinakahihingi ay iyon pa ang hindi natatanggap. pagkatapos mong mangarap nang sobrang taas, pagkatapos mong gawin ang lahat para maipakitang “oo, qualified ako!” ay mababaliwala.

apat na taon. pagkatapos mong tipirin ang baon mo para makapag-ipon pambili ng bagong cellphone, masa-snatch-an ka. gusto mong habulin pero kumaripas na ng takbo. hindi ka makasigaw dahil walang taong tutulong. nanginginig ka sa galit pero hindi mo mailabas. wala kang laban. isang posisyong hindi pinagbobotohan. isang posisyong basta na lang ibinibigay sa kung sino ang kakilala at mas malapit. isang maliit na posisyong sa sobrang liit ay inakala yatang walang nais sumalo't ibinigay sa ganyang uri. isang maliit na posisyong bigla na lang nagkakaroon ng papalit nang walang nakaaalam.

wala kang laban dahil sa mundong ito, hindi mahalaga sa iba ang pangarap mo. mababaw kung iisipin. magmamaktol ka para sa isang maliit na posisyon ng isang maliit na organisasyon na wala namang nararating? nakalulungkot lang isipin na kung sino pa ang nagmalasakit sa maliit na posisyiong iyon sa maliit na organisasyong iyon, siya pa ang hindi nabigyan ng pagkakataon. nakalulungkot lang isipin na sa mundo ito, kailangan pang magpakatao para maging maayos ang ikot ng mundo, na hindi mo maaaring tanungin ang “paano” at “kailan” dahil wala naman talaga. wala.

isa itong mundo ng palakasan.