9.23.2010

bilang lalaki, patawad.

hindi ko mabilang kung ilan na nga ba ang mga nasaktan dahil sa aking pride. mas napipili ko kasi ang aking sarili—mga kagustuhan at pansariling kapanatagan, kaysa sa ibang tao. mas mahalaga kasi sa akin ang sarili ko (sa tingin ko naman,halos lahat ng tao ay ganito). hindi ko sinasabing magbabago ako, pero malay natin. hindi rin naman natin masasabi. basta’t ang nais ko lang iparating, gusto kong humingi ng kapatawaran sa mga taong nasaktan ng aking pride.

kung hindi dahil sa talas ng aking dila, kaunti lang siguro ang masasaktan ko. madalas ay nakapagsasalita ako ng masama, masakit (pero putulin man ang lahat ng mayroon ako, totoo iyon). ito ay dahil ito ang nararamdaman ko. mahirap para sa’kin ang magpigil ng nararamdaman, lalo na sa mga pagkakataong nanggagalaiti. hanggat maari naman ay nagtitimpi ako. pagpasensiyahan niyo na ang aking bibig.

hindi ko sinasadyang magsungit. hindi ako madaldal sa crowd na bago. hindi ako sociable, at hindi ako mahilig magsabi ng mga bagay na alam kong hindi totoo. bihira para sa’kin ang magbitaw ng mga linyang hindi naman bukal sa’kin. malabo ang aking mga mata, at hindi ako mahilig makialam sa mga issues na walang kinalaman sa’kin, o hindi pasok sa aking interes. hindi ako snob, at hindi man halata, pero i appreciate people (a lot). hindi rin ako mahilig makipag hi-hello sa mga tao. hindi talaga ko snob, hindi ko lang talaga ito ugali. pagpasensiyahan niyo na, pero maayos naman ako makitungo sa mga taong malapit sa akin. tunay akong kaibigan.

magalang ako. hindi man kapanipaniwala, i respect people. iyon nga lang ay namimili ako ng rerespetuhin. ang respeto ay pinaghihirapan, hindi ito basta-basta na lang na ibinibigay. hindi ako naniniwala sa kasabihang dapat nirerespeto ang matatanda dahil hindi lahat ng matanda ay nararapat bigyan ng respeto. if you have earned it, bakit ko ipagkakait? maraming matatandang ginagamit ang katandaan para mauna sa pila, makaupo sa mga bus at tren, at marami pang iba, sa madaling salita—makalamang. ayaw ko ng ganitong sistema dahil naniniwala akong may alam din ang mga kabataan. hindi dahil bata ay wala nang karapatan, at hindi dahil matanda ay may karapatan. pantay-pantay pa rin ang mundo, nagkataon lang na may mas naunang ipinanganak.

bihira akong gumamit ng “po” at “opo.” hindi ako nagmamano, at hindi ako lumuluhod sa mga tao. tulad ko, tao sila, tao tayo. hindi ako hihingi ng kapatawaran, o pagpasensiya sa parteng ito. sana lang ay maintindihan ninyo ang aking paniniwala.

marami akong paniniwala sa katawan—na ang religion ay hindi dapat pinagtatalunan, ang lahat ng relasyon ay laging dapat may hangganan, at walang makaiintindi ng buong-buo sa sarili kundi ang sarili. mahirap akong intindihin, pasensiya na.

kung mahirap akong intindihin, kaya mahirap akong mahalin.

hindi ako bipolar. hindi rin ako moody. ito ay ayon sa aking pagkakaintindi sa aking sarili. may mga pagkakataon lang talagang kailangan mong mag-isip-isip, magnilay-nilay ba. pag-iisipan mo ang mga bagay-bagay, mga nagawa mo at nais mong gawin, mga pangarap at mga naganap. sabi sa akin, mahalaga raw ito. ang hindi ko lang maintindihan sa buong proseso aykung bakit may bigla kang maaalala, at masisira ang buong araw mo.

i ride my own pace. ayaw na ayaw kong nanggagaya. kung ano ang gusto ko, iyon ang “tama” para sa’kin. hindi ko kailangan ng papuri ng iba, pero hindi ko rin ikakailang masarap sa puso ang mga papuri. hindi ko kailangan ng puna ng iba, pero kung maayos na ipararating, tinatanggap ko naman.

sa mga nayabangan sa’kin, ganito talaga ko. sino ba ang magyayabang sa atin kung hindi natin ipagyayabang ang sarili natin. kapag may maipagyayabang, ipagyabang. kapag wala, shut up muna, at siguradong sa iba ay maaaring magyabang. hindi ko ipinagmamalaki ang mga bagay na hindi ako proud. ganoon naman, sana maintindihan ninyo. pasensiya.

maraming tumatakbo sa aking isip. sa tuwing naglalakad, naka-upo, nagmamasidmasid, nakikinig, ay lutang ang isip ko. paano kung ganito ang mangyari? sana ganito na lang. kung ganito sana, ganito sana ang nangyari. attentive naman ako, listener ako (kung minsan, good pa), pero sana maintindihan ninyo.

at sa mga hindi ko nababati tuwing kaarawan nila, pasensiya naman. gustuhin ko man, nawalan na ko ng gana. kung minsan ay matatandaan ko sa iba, at makakalimutan ko naman sa iba. naisip ko, kawawa naman iyong mga taong hindi ko nababati. aminado naman akong hindi mahalaga sa’kin ang birthday. hindi kasi basehan ng importance ang pagbati ng birthday, iyon ay para sa’kin. tulad ng sabi ko kanina, perspective ko iyon, paniniwala ba. kung kaarawan mo ngayon, ano ang kaibhan nito sa kaarawan mo kung naging kahapon o bukas? ang mahalaga naman ay kung paano mo sila pahalagahan at kung ano kayo sa buhay ng isa’t isa, nararamdaman na lang iyon.

makalimutin din ako sa pangalan. hindi ko alam ang dahilan, pero mahina ako sa mga pangalan. mahina ako sa pagtanda kung sino si ganito ganyan, kung sino ang mas matanda, kung sino ang naging ganito ganyan. don’t get me wrong, gusto ko kayong maalala. dito, gusto kong humingi ng tawad.

sa mga pinanggigigilan ko—napipisil ko ng madiin o nayayakap ko ng mahigpit, hindi ko sinasadya. sa pagnanasang lumaya ng naguumapaw ng gigil, paano ko mapipigilan? mahal ko lang kayo.

i love fighting for what, or people, i love. rest assure, lahat ng mahalaga sa buhay ko ay ipinaglalaban ko. kaya para sa mga nasaktan ko (by words man o physically), “sinaktan niyo sila, e.”

*******

sa mga may-ari ng mga pader na naihian ko, bata pa lang ako ay ganito na ang kaugalian. ayaw ko lang sumabog ang aking pantog, o maihi sa pantalon. hindi lang naman ako ang dahilan kaya mapanghi ang pader ninyo, sorry.

at para sa mga babaeng na-hassle dahil kinailangan pa nilang magpunas ng toilet seat para makaihi, pasensiya na. kung masusubukan ninyo, mahirap talagang kontrolin, o asintahin ng tamang tama, ang unang bagsak.