8.21.2010

smores

tangan ko siya gamit ang dalawang kamay, kinakalinga ng pares na braso at inilalayo sa lahat ng uri ng panganib. may mga nakakasalubong na tititig, ilalayo ko. may mga babati pero masama ang tingin sa kanya, ilalayo ko. may mga sa malayo kung sumulyap, ‘di ko gagantihan ng tingin nang ‘di na lumapit pa. inggit man, o nais lang nila, wala na akong pakialam. akin lang siya. akin lang siya at walang maaaring makaalam—dahil walang makaiintindi.

nananabik akong buksan—mga kalamnang nanggigigil at bibig na naglalaway, nais ilabas ang nagsusumigaw na tuwa’t kilig ng dibdib.

balot na balot, waring ayaw talagang ipagalaw sa iba. balot na balot, waring mahagkan ng buong buo ang nag-uumapaw na tsokolate na nakakumot sa suson suson na bikuwit at marshmallow. salitan silang magkakayakap habang natatabunan ng malapad na kumot na tsokolate. naaamoy kaya nila ang halimuyak ng marshmallow na marahang tumatakas sa lalagyan? ito ba ang dahilan kaya ako, kami, pinagtitinginan?

akin lang siya. akin lang ang papalit-palit pero naghalong tamis at kaunting alat. dalawang elemento na mabilis at tamang nagsasalitan--nagbibigayan sa aking bibig. malilito sana ang dila kung hindi nabalot ng makremang tsokolate—pinaglalaruan, hindi lang ang aking panlasa, pati na ang aking isipan.

nagsusumigaw ang aking damdamin, pinipigilan ng isipan habang nakikipaglaban sa paghahabol ng tamang panlasa. nagpupumiglas ang damdaming pagkapanatag, na wala nang maaari pang humadlang bilang walang pinapayagan—katiyakang ako ang una’t huling susubo ng smores.