5.01.2010

material world is good, see?

living in a material world.... you know that we are living in a material world....

“ayaw kong mag-asawa” na lang lagi ang kanyang sinasabi sa tuwing pag-uusapan ang pamilya-pamilyahan. sa buong barkada, si gino lang ang bukod-tanging may lakas ng loob para magbigay ng mga ganyang pahayag. pablibhasa bakla, hindi niya kailangan pang mag-asawa dahil kahit pa mala-barcteria kung sila ay maparami ang mga bakla dito sa pilipinas, hindi sila matanggap tanggap ng kulturang ‘to. “para sa’yo na lang lahat ng kikitain mo?” naman ang laging sunod na tanong ni herbert sa tuwing may mga ganitong usapan.


gusto kong tumandang binata dahil mabibili ko lahat ng gusto ko, lahat ng pangangalangan, pati na ang mga luho ng aking katawan. bibili ako ng bachelor’s pad o loft, kulay itim na tiles, at edgy para modern ang itsura. ayaw ko ng mga tipong makulay. maganda kung black and white lang para astig. gusto ko ng techie. gusto ko rin ng pool, kung puwede nga ay may pool sa loob ng kung hindi sa bahay ay sa loob ng kuwarto. puro glass para malinis tingnan. malaki ang sala at kuwarto, pero maliit lang ang kusina. hindi ko rin naman trip ang magluto. tapos itim na sedan para swak na swak sa amerikana kong gucci.


“yan iyong mga tipo ng bahay na ayaw talaga ng mga anak ,e. edgy, puno ng glasses, makintab (na ibig sabahin ay madulas), walang hawakan na hagdan.”


it’s not really about the money. oo, we are living in a material world. pera, riches, malaking bahagi talaga sila ng mundong ginagalawan natin pero isang bagay na hindi yata nasama sa lyrics ng kanta ni madonna ay iyong aspetong “alam mong hanggang doon lang iyon.” sabi ng marami, nakasasama ang sobrang dami ng pera. nagiging ganid and all, pero nasa tao naman talaga iyon. pera lang iyan, it’s just a medium for payment and consumption. e putang-ina, hindi nakokontento ang tao, kasalanan ba ng pera iyon?


kaya bilib na bilib ako kay gino. at least siya, natanggap na niya na hanggang doon lang ang pera at lahat ng materyal na bagay. naalala ko noong bumili siya ng earphones na one hundred fifty pesos yata iyon. tinanong ko siya kung bakit pa kailangang bumili ng ganon ka-murang earphones na alam naman niyang mabilis din masisira. “at least alam ko na mabilis lang siyang gagana.” sagot niya nang mabilis.


money will never serve us. tulad ng lahat ng material things, money is just one of them. mahalin mo man ang pera, alam mo na it won’t love you back. wala siyang buhay at stupid na lang ang taong hihingi ng love sa pera.


“at least hindi ko na kailangang mag-expect ng something, hindi ba?” kung pakikinggan, napaka-selfish, pero kung iisipin at pagninilayan, likas sa tao ang matuwa sa mga papuri at kapwa-tao. naalala ko tuloy noong bata ko.


ralph: (kumakain ng sweet corn sa may bench ng campus)

adrian: (napadaan) pahingi....

ralph: kala ko ba hindi tayo bati?

adrian: bati na tayo.

ralph: talaga? (bibigyan ng sweet corn si adrian)

adrian: thank you. bati na tayo.


“ayaw ko na ng mga dramahan na niloko ni ganyan, chinukchak lang ako ni ganito. masyadong malungkot. okay na ko na ganito ako hanggang sa tumanda. at some point kasi, mag-e-expect ka, e. at least with money, you spend you happy! kasi with living things, malungkot. especially in my case, hindi ba? love ko siya, sinong magla-love sa'kin?” tiyaka ko siya nakitang umiyak.