4.11.2010

fast food

hindi tulad ng tiyan kong laging nagmamadaling kumain at maubos ang kanin, i’m relaxed. hindi nagmamadali at masasabi kong, “well, masaya akong ganito.” chill lang, ika nga. ang hirap kasi sa mundong ginagalawan natin, masyado nang mabilis ang mga pangyayari ng mga bagay-bagay. sinanay na kasi tayo nila ronald at kenny sa fast food. nagkaroon nga ng trip si ronald minsan, naalala mo pa? iyong within ten minutes, dapat na-serve na ang order ng customer. isipin mo kung paano mataranta iyong mga cashier noong panahong iyon. ang pizza hut nagkaroon ng parang delivery promo na within thirty minutes naman, kapag hindi dumating ang pizzang in-order ay libre na. “if it’s late, it’s free!” ilan lang sila sa napakaraming if-it’s-late-it’s-free na pantawag customer—attacking one of the weaknesses of the human race—greed. gahaman.

when you say "chill lang," it doesn't mean na ayaw mo. gusto mo. actually, dahil gustung-gusto mo nga, you're willing to wait because you believe somewhere between your left and right ear na may pag-asa. may chance na maabot ang pangarap, ang goal. but then, dahil willing to wait ka at since you're living every moment, mas nagiging mahalaga iyon. reason: wala lang. masaya ka lang.

anyways, as it turned out, dumating tayo sa point na ‘to kung saan napaliligiran tayo ng mga bagay-bagay at mga taong nag-uunahan, nagmamadali para makapunta sa isang goal na kung tatanungin kung “bakit ka nagmamadali?” ay wala naman talagang matinong maisasagot.


bakit ka nga ba nagmamadali? bakit ako nagmamadaling mag-type nito? bakit nagmamadali kang umuwi? bakit nagmamadali ang lahat ng tao sa lahat ng bagay? bakit ang bilis mong inumin ang iced tea mo, dahil ba bottomless at para makarating sa maikling panahon?


we are missing a lot because of this “pagmamadali attitude.” you are talking with this person at this moment. maya-maya, may kausap ka na sa phone. may ka-text ka habang nakikipag-kuwentuhan. after thirty minutes or so, you’re on your way to a meeting or party na iba nanaman ang kasama mo. our attention shifts as fast as snaps almost every minutes, or even less, because we want to have the best of all worlds. gusto nating kasama tayo sa mundo ng iba. gusto natin, alam natin at kasama tayo.


the problem is, actually more of a dilemma than a problem, kapag mabilis ka ay hindi mo napapansin ang mga maliliit na bagay. you see the big pictures and miss the details. sabihin nating napapansin mo ang mga maliliit na bagay, mga small blurry details. nararamdaman mo ba sila?


when i was a kid, may na-kuwento sa’kin tungkol sa isang batang laging tumatakbo. takbo siya ng takbo kasi masarap daw ang hangin. lahat nagiging blur sa paningin at mabilis siyang nakakarating sa dapat puntahan. hindi ko na maalala kung paano nangyari pero nakasalubong niya ‘tong isang matandang naka-upo sa isang malaking bato. this old man asked, “why hurry?” sinagot ng bata ang tanong with all his beliefs. tumayo ang matanda at naglakad papunta sa direction kung saan nanggaling ang bata. yumuko siya at pumitas ng isang bulaklak, pumikit at inamoy. “ito, nakita mo ba ‘to kanina noong nadaanan mo?”
halos pareho sa isang scene sa fantastic mr. fox. mr fox asked his wife which way she prefers, isang daang mahaba pero safe o iyong shorter pero may mga bantay. magnanakaw pala sila rito, by the way. so there, the wife chose the longer way since it was safer. mr. fox agreed, pero sabi niya, but then, walang adventure.

i was reading old blogs when i stumbled upon my favorite professor’s. let me quote her, “kung sayang ang pera, mas sayang naman ata ang buhay.” mas mahalagang ma-enjoy mo ang buhay, iyong ma-appreciate mo ang bawat detalye ng buhay, at ng mundong tinitirhan mo. oo, maraming nabubuhay habang nabubuhay ka. we co-exist with one another, pero hindi ibig nitong sabihin na kailangan nating alamin ang nangyayari sa buhay nila. we can only do as much, ika nga. bakit hindi na lang nating hayaang dumating ang mga bagay na darating, at kung hindi naman natin ma-tripan, well, we always have choices, hindi ba?


actually, just to sum it up, ang gusto ko lang naman sabihin ay enjoy life at huwag magpadikta sa agos ng mundo. hindi porke ginagawa ng iba ay kailangan mo na ring gumaya. buhay mo yan, it’s up to you kung paano mo siya lalasapin. at dahil buhay mo ‘yan, pace mo ‘yan.


hindi ba mas masarap iyong dahan-dahan, lingering moments, ooohh! orgasmic pare.