8.29.2009

hulma

alam mo ba kung bakit si lola ang lola ko? Naalala ko nang marinig ko ang kuwento noon, “pinili si lola dahil marami siyang wala.” ang maraming kakulangan ni lola na alam ni lolong mapupunan niya at matuturo niya ang isa sa pinakamalaking rason kaya nabuo ang limang magkakapatid.

“i-momolde kita ayon sa gusto ko” habang clay ka pa lang. ito rin ang sinasabi ko habang hinuhulma ko ang putik. mamaya, paiinitan ko na ito nang maging isang palayok—isang obra na iingatan ko.

habang inuubos ko ang oras ko sa pagpapaikot at paghuhulma ng palayok, iniisip ko na kung paano ko pa ito mapagaganda. lalagyan ko ba ng ibang kulay na palamuti? lagyan ko kaya ng hawakan nang mahawakan ko ito ng tama? para siguro hindi ko malaglag ‘pag ililipat ko na siya ng puwesto? ukitan ko nang maging akin? hindi na siguro kailangan. saan ko kaya ito itatago pagkatapos para naman sigurado akong mananatili siyang palayok at obra? baka mabasag kasi.

ang dami kong iniisip, pero iisa lang naman talaga ang sagot. mahalaga ba ang sagot? hindi na mahalaga ang palamuting ilalagay ko dahil puno na siya ng karakter. aanhin ko ang hawakan sa palayok kung iingatan ko naman ito—may dalawa akong kamay. para ano ang pag-uukit kung masisira ang obra? hindi na. at teka, bakit ko ito kailangang itago?

may mga bagay na paniguradong kapag nakita ng ibang tao ay sasabihing, “gawa ‘yan ni mark.” Siguro ay dahil sa malinis na pagkakahulma, o baka naman ang mga parte ng palayok na hindi pantay dahil sa mabigat na kamay. maaari, pero hindi ito akin. ang kalalabasan nito ay hindi magiging akin. hindi ito isang obra. wala akong obra. ang kalalabasan nito at palayok, at walang maaaring umangkin dahil wala namang nanggaling sa akin.