4.26.2009

tadhana (fate)

nakikisabay ba ang ulan sa aking nararamdaman? kung oo, huwag na sana itong tumigil.

tagaktak ang pawis na tumutulo sa patilya at ang likod naman ay basang-basa dahil sa malaking backpack na nakasampa sa kanya. nagmamadaling bumalik ng dorm si crus habang hinihithit ang huling upos na yosi.

bakas sa kanyang mukha ang katamaran, ngunit ang dapat gawin ay dapat gawin. pinitik niya ang yosi bago pumasok ng dorm. mabilis na iniwan ang ilang libro sa kama at muling bumaba, hindi man lang nilingat ang mga mukhang nakasabit sa buong kuwarto.

bagong lipat lang siya. lahat ng mukha ay pamilyar ngunit lahat din ay walang pangalan sa taas ng kanilang mga ulo sa paningin niya. walang siyang kilalang tao maliban sa landlady ng dormitoryo. wala rin naman talagang dahilan kung bakit siya umalis sa dating tinitirhan, nais lang talaga niyang sumubok ng bago. maiba lang. puwede namang bumisita paminsan-minsan, hindi ba? nakagawian na ito ni crus, ang humanap ng bago na masusubukan upang hindi mabagot. kung minsan, aalis pa talaga siya upang maglakad-lakad lang, magpapaligaw at magpapapawis, at uuwi dala ang ilang mga kuwentong nakita sa tabi-tabi. ang dahilan? wala lang. hindi naman daw kasi kailangan ng dahilan ang bawat bagay. at ngayon, lumipat naman siya ng dorm. bukas, baka itapon na niya ang kuleksyong magazines. ang dahilan? wala lang.

wala naman talaga siyang pupuntahan. gusto lang niyang mabawasan ang pinapasan kaya dumaan ng dorm. at ngayon, saan siya pupunta? hindi niya alam. bakit? hindi niya alam. pasan ang backpack, naglakad siya.

halos dalawang buwan na rin ang nakaraan. nasasanay na siya sa bagong dorm at sa mga ugali ng bawat isa. iba’t ibang ugali, iba’t ibang kuwento, iba’t ibang pananaw sa buhay. may mga musikero, may mga kuwentista, may mga manunulat, may mga makata, may mga drogista. pasok na pasok siya lalo na sa tuwing magkukuwento ng bagong nakita o nabasa sa kung saan. ang lahat ay nakikinig at manggagatong ng mas malupit na kuwento upang mapainit pa ang buong dormitoryo.

mahilig magsulat si crus, mas madalas kuwentista, pero sinusubukang niyang maging drogista para maiba. ang sabi kasi ni anne, isa sa drogista sa dormitoryo, iba sa lahat ang jutes.

malaki raw ang kaibhan ng jutes sa yosi. walang tama ang yosi. binuga niya ang unang hithit sa hangin habang nakaupo sa bubong ng dormitoryo. naging tambayan na nila anne ang bubong na ‘yon simula nang maging malapit sila sa isa’t isa. tinawag nila itong “date” kahit na puno ng kalokohan ang mga kuwentuhan. sa katunayan, mas nakitaan niya ng saysay ang mga kuwentuhan nila ng kanyang datemate kaysa sa nakagawiang kuwentuhan kasama ang ibang dormmates. naging bisyo ang jutes, ngunit mas naging bisyo ang ka-kuwentuhan si anne. bakit? hindi, hindi “wala lang.” may ibig sabihin ang lahat. ito ang natutunan niya kay anne, o simula nang makilala niya si anne. may ibig sabihin ang paglipat ng dorm, ang bawat yosi na ngayon ay jutes, ang bawat hitit nito, ang bawat hagikgik sa tuwing hihirit si anne, at marami pang iba. ang lahat ng ito, may ibig sabihin, hindi ko lang masabi sa ngayon kung ano. habang hinihithit ang huling upos ng jutes mula sa tinaktak na bagong yosi, umupo siya sa bubong. nag-iisa.

iba ang tama ng jutes. iba ang tama sa tuwing hihitit at bubuga siya kasama si anne. kaaalis lamang ni anne kani-kanina mga ilang oras lang ang nakararaan pero tila buong araw na ito sa crus. di mapakali. di na rin niya masabi kung si anne o jutes ang dahilan.

tak. tak.isa-isang bumagsak ang mga butil ng ulan mula sa kawalan. lumilikha ng malakas na palakpak sa tuwing tatama ang butil sa yero na bubong. pinapalakpakan ba nila ko dahil nakatagpo ako ng ibig sabihin sa bagay-bagay? natagpuan ko nga ba o nalaman ko lang na mayroong ibig sabihin?

nakikisabay ba ang ulan sa aking nararamdaman? kung oo, huwag na sana itong tumigil. pinikit niya ang kanyang mga mata at humiga sa bubong. naghihintay habang mabilis na nagpupumiglas ang mga kalamnan sa dibdib sa braso.

4.14.2009

it's always about time

it’s always about time.

it’s love when you do things you do not usually do, or you don’t do things you usually do.

i was keeping my balls from every girl that passes by, keeping my testosterone low, because i was hoping that there will come a time wherein all details shall be placed perfectly, and i, still hopingly to be the groom, will be having the chance to see her in that long dress she have been planning for her wedding day (regardless of who the groom might be, I guess).

things change so fast, and most of the time, it hurts. but technically, people change faster, way faster than flowers bloom or how the sun sets, even faster than the turning of colors of stoplights, and so it hurts more, much more. everything changes so quickly that most of the time; they do not give us chances to react upon situations at the right moment. you know why? it is because most of the time, we are not aware. we are not warned, we are not guided.

as i sit here, back here where i left a few hours ago, it seems that everything has changed. the people are not the same, their clothes have changed, new faces here and there. everything seems changed except for this bench that i treat as a home—a place constant, a resting place, maybe a piece of stone that i see as a comfort zone for waiting.

everybody needs one, a comfort zone—a place where one cry and shout without restrictions, be the person one wants and needs to be when the situation arises and pushes. everyone needs a constant in his life—a place that is always there, a place not changing, a place not changing, a place not changing!

when i sit here, in this broken cemented bench, ideas and images come naturally, randomly. and today, i see nothing. is it time to go? i hope not. i hope not.

i have always welcomed change and thought of it as a natural part of life, the cycle of life i have imagined where people come and go and things appear and disappear. it has become the thrill of my life since i was still a kid, but now, i don’t seem to remember how i managed to get things through. i am dumbfounded by situation, the strings attached, maybe afraid of what might happen afterwards. for a moment, i was thinking of letting things flow—kay sera sera, whatever will be will be, but i could not let it happen. i could not let things happen without being prepared.

it has been a part of me i guess, to be prepared. i think and think most of the time, hoping that tomorrow’s, or maybe later’s situation will not be a smashing surprise. yes, i do love surprises, but i hate when i am not aware, prepared.

it seems everything in my life right now is not going as i planned. or, did I plan anything? i forgot. i forget easily. i always forget, but i hope this part of my life sinks deeply.

4.09.2009

kumpisal ng lesbiyana

*ang kwentong ito ay nagtataglay ng mga materyal na hindi angkop sa mga bata at isip-bata. kung sa inyong palagay ay mabibigla o maiinsulto kayo ng kwentong ito sa kahit anong paraan. paki-usap, huwag babasahin.

pinili ko 'to.

tatlong taon na rin nang piliin kong magbenta ng laman. hindi naman para sa pera. pinili ko lang. akala kasi ng marami, pera lagi ang dahilan kaya nagiging pokpok ang babae. puwes, hindi.

soul searching? may hinahanap ba ko? siguro, marahil may hinahanap ako. marahil, nahanap ko na. hindi ko masagot ng sigurado, basta't ang lagi kong sagot sa ganyang tanong ay "oo" kahit hindi ko talaga alam. kapag inamin ko kasing hindi ko alam, may kasunod pang mga tanong tulad ng "bakit" at "ayos ka lang", lalo naman kung "hindi" ang isasagot, pero 'pag "oo", wala na. tapos na ang usapan.

may tambayan kami noon. haunted house ng mga bata, pero para sa'min, heaven. doon, makikita sina joe at dane na naghahalikan sa may pinto, kung hindi nama'y nasa kuwarto. nasa kanto si tipo sa upuan niyang di na naalis sa may bintana. doon kasi siya nag-tatattoo, nagbebenta ng damo, number ng babae, at iba pa. ang dami niyang binebenta. marami pang iba, kanya-kanyang trip--si rodel na shabu naman ang hilig, chip na bakla ang hanap, gino na laging walang imik, at marami pa. maraming marami pa. para kaming may shift, pasok at labas lang lagi.

hindi ko na alam ang mga nangyari sa kanila. ang labo rin kasi, ang labo na ng mundo.

gusto mo ng yosi? alam mo, ito ang di ko naisip noon--kasama na pala ko sa gulo ng mundo. ngayon ko lang naisip na napakalabo na ng mundo, mga barkadang naghahanap ng mare-rape sa kalye, yosi at chongki, bugaw ng mga pokpok, ito namang mga pokpok na nagpapabugaw maka-abot lang sa quota, riot, patayan, at third sex--mga bading... tomboy.

ako nga pala si cristina, cristina barbiera. oo, pokpok ako, tatlong taon na. dito ako nabubuhay. pinili ko 'to. oo. oo.

naalala ko noong unang makilala ko sila joe, dane, at tipo. para kaming american pie noon. sila ni joe at dane, kami naman ni tipo. ayos sana kundi lang masyadong addict sa pera at bato 'tong si tipo. hindi nga niya ko niyayaya kahit kaming dalawa lang natitira sa bahay. kaya siguro nagustuhan ko si pie.

mahirap lang nang malaman ng ermats ko na lesbiyana ko. halos isumpa ko ng nanay. patay na kasi ang tatay kaya parang wala na rin sa'kin. ganoon ata talaga 'pag walang titi sa pamilya, imbes na matapos sa up ng music, nauwi ko sa paggitara ng foil. hindi ko naman sinasadya, nagkataon lang. nag-umpisa sa yosi hanggang sa magpakantot ako para sa isang hithit ng jutes. puta.

tapos nalaman kong may boyfriend si pie. badtrip. halos magbigti ako noon. buti na lang at nadagdagan kami sa barkada. sila rodel, chip, gino, puro lalaki. doon ko rin nalamang hindi ako tinadhana maging lalaki. kahit ilan pa sila....

handa na kong pumatay noon. ang balak ko pa noon ay pirapirasuhin ang ari ng boyfriend ng pie na 'yan, iprito at isama sa sisig na paborito ni pie. punyeta, muntik ko nang ipadala yung death threat kundi lang nakita si dane. sayang. ano kaya ang magiging itsura nila.

natatawa ko. ayaw mo magyosi?

nakita ko sila minsan diyan sa may gilid ng bar. galing akong inuman noon. pauwi na ko nang makita kong may kumakaluskos sa eskinita. mabagal akong lumapit. nang masilip ko, si pie suot ang kuwintas na bigay ko noong anniversary namin, pink bra strap na paborito ko, at ang kamay ng boyfriend niya na nasa singit ni pie.

nanginginig ako sa galit, pero nanghihina ko. gusto ko silang pagsasaksakin, pero wala kong lakas. naubos ata. nasabi sa'kin ni pie ang pangalan ng boyfriend, pero 'di ko na matandaan. 'di ko ata tinandaan. 'di ko tinandaan.

naiisip ko na ang mga gagawin ko sa kanila sa susunod na makita ko sila. tiyempo lang, yari sa'kin ang itlog niyang gagong 'yan. ipapalit ko sa kiatkiat na nilalako ng nanay niya, at ang kanyang mga daliri, tatanggalin ko sa mga buto at papasukan ng toothpick nang magmukhang isaw.

naisip ko. hindi na siya sa'kin. para ano pang mag-ubos ako ng lakas para sa lintek na mag-siyotang iyon. wala rin akong makukuha sa kanila. papatay na lang din ako, dapat mayaman. natatawa ko. teka, may yosi ka pa riyan?

alam mo, kung titingnan mo, wala naman talaga kong kasalanan. wala kong ginawang masama sa kanila. siguro sa diyos meron, pero sa barkada ko noon, wala. maayos ko silang pinakitunguhan. nagkataon lang na nagkamali ako ng desisyon, isa o dalawa. tangina. 'di man lang nila ko maituring na kaibigan, kahit man lang tao. mga duwag sila, puta. matapang kapag magkakasama.

pinili ko 'to. kaya pinili ko 'to. tatlong taon na rin nang piliin kong magbenta ng laman. hindi naman para sa pera. pinili ko lang. akala kasi ng marami, pera lagi ang dahilan kaya nagiging pokpok ang babae. puwes, hindi. hindi ko alam, pero pinili ko 'to. hindi sa gusto ko, ni ayaw ko ng titi, pero heto ko, gabi-gabi lumalamon ng titi at mga katas ng paglamon ko. tragis.

soul searching? may hinahanap ba ko? siguro, marahil may hinahanap ako. marahil, nahanap ko na. hindi ko masagot ng sigurado, basta't ang lagi kong sagot sa ganyang tanong ay "oo" kahit hindi ko talaga alam. kapag inamin ko kasing hindi ko alam, may kasunod pang mga tanong tulad ng "bakit" at "ayos ka lang", lalo naman kung "hindi" ang isasagot, pero 'pag "oo", wala na. tapos na ang usapan.

wala naman kasi silang pakialam talaga. minsan, gusto lang nila maki-usisa, makitsismis, maki-alam. ang kupal, e.

4.05.2009

ang bilis magbago ng buhay

dalawang taon na ang nakararaan ngunit andito pa rin ako bumabalik-balik sa bangkong lagi kong inuupuan. sa tapat ng college niya, sa tabi ng tambayan ng mga kolehiyalang nakasuot ng unipormeng hinuhubog ang kanilang mga puwet. nakaupo pa rin ako habang nagmamasid sa mga tao—mga mag-ina, mga mag-siyota, mga bisita, mga estudyanteng galing p.e. at marami pang iba. wala naman akong hinahanap pero halos lahat sila ay nililingat ko. naghihintay ba ko? hindi na dapat. dalawang taon na ang nakararaan at alam ko na rin sa sarili kong marami na ang nagbago.

sepia ang gagawin kong post-processing kung ako ang kukuha ng litrato ko mula sa isang third person. total ay mainit, mataas ang araw, tamang bilang ng tao na nagdaraan papunta’t pabalik. ako, mag-isa, nakaupo. lalagyan ko ng gnd filter ang lente upang mahabaan pa ng kaunti ang exposure bago kuhanan tutal ay hindi naman ako halos gumagalaw. ako, ang bangko, at ang malaking building sa harap ko lamang ang magiging malinaw sa litrato.

ayaw kong gumalaw, ayaw kong tumayo at maglakad-lakad. hindi ako masaya sa pagkakaupo ko rito. masakit na ang aking puwet, pawis na ang aking likuran, nangangalay na ang aking leeg sa kakasunod sa mga tao, pero ayaw ko pang umalis. mamaya na siguro kapag madilim na at wala ng tao. pagkatapos, bukas naman uli kung may libreng oras.

ilang sandali pa ay mabilis nagdilim. nagbukasan ang mga ilaw sa poste. ang ilaw sa guwardiya na lamang ang naaaninag ko sa malaking building na kanina’y punung-puno ng mga tao. wala na ring kotseng nakaparada. ang mga puno, hindi na rin gumagalaw. tila nais na nilang mapag-isa.

habang naglalakad, bitbit ko ang litrato namin. apat na taon na ang nakararaan noong dalhin ko ito sa printing sa kanto ng eskuwelahan. ang mga kopya nito, ikinalat ko sa bawat kanto ng aking buhay—sa wallet, bag, folder, planner, libro, notebook, pati sa i.d. lace. sabi ko noon, ito ang magpapaalala sa’kin sa kanya. totoo nga, ito nga. ngayon ay hawak ko siya habang pasakay ng dyip. mabilis akong nakasakay, tila pinapaalis na ko ng tadhana ng ibang tao. umupo ako sa harap, sa tabi ng drayber habang nakalabas ang kanang paa. sinasalubong ko ang hanging tila hinuhulma ang aking mukha tulad ng paghulma ng tadhana sa ating mga buhay.

kaya siguro ako nahilig sa pagkuha ng litrato. nabibigyan ko ng buhay ang mga bagay na tila pinatatag na ng panahon. oo, nakatutuwa ito, ngunit may mas nakatutuwa pa rito. may mas nakapagbibigay ng rason sa akin na kumuha pa ng litrato. habang hawak ko ang litrato namin, habang nasa dyip ako pauwi, habang mabilis na nagbabago ang mga bagay at tao sa paligid ko, habang mabilis na nauubos ang buhay ng tao ay nakahinto ang litratong ito. kung paano nangyari ang noon, kung paano siya ngumiti, kung gaano siya kasaya, kung gaano kami kasaya, kung paano kami nagsaya. siguro, sa litrato ko nahanap ang hindi ko mahanap sa ibang mga bagay. ito lamang ang medium na nagpapahinto ng oras. walang palya.

bukas, babalik pa ba ko sa bangkong iyon?