3.24.2009

ang masarap na tato

*ang kwentong ito ay nagtataglay ng mga materyal na hindi angkop sa mga bata at isip-bata. kung sa inyong palagay ay mabibigla o maiinsulto kayo ng kwentong ito sa kahit anong paraan. paki-usap, huwag babasahin.

“choy, feeling ko may sumusunod sa’kin. ilang araw na, e.”

si choy, ang matalik na kaibigan ni paula. kausap niya ito habang naglalakad ng mabilis, ‘di na alintana ang dilim at ambon. basa ang kalsada. ang ilaw na nanggagaling sa mga mga poste at ilang dumaraang mga sasakayan na lamang ang bahagyang nagpapakita sa kanya at sa lalaking may mabibilis na hakbang. madidiin ang mga yabag ng lalaki, tumatalsik ang mga putik sa bawat hakbang. bakas sa kulay ng pantalon ang pagkabasa. gayoon din ang maputing uniporme ni paula, halos napuno na ng putik ang palda.

sa maliit na eskinita, pumasok si paula. tumakbo siya ng mabilis habang mahigpit na yakap ang bag. sa kabilang kamay ay hawak ang kanyang telepono. habang mabilis na tumatakbo at umiiwas sa mga sampayan na mababababa, sinubukan niyang tumawag muli. nalaglag niya ito nang mapalingon siya at makitang malapit nasa kanyang likod ang lalaki.

may hawak na patalim ang lalaki. mabilis siyang paparating.

wala nang oras. kumaripas ng takbo si paula. nalimutan ang kanyang telepono.

huminto ang lalaki. umaambon. pinulot niya ang telepono, tinitigan sandali, at ipinasok sa bulsa.

********

“andiyan si paula?”

“ay, hindi po pumasok. bakit po?”

“a, wala.”

********

nakauwi ng maayos si paula, pero hindi siya pumasok. tumawag sa kanya ang ilan sa mga kaibigang nurse, pero hindi niya ito sinagot. wala siyang sinagot na tawag. kailangang makasiguro.

madilim. alas diyes ng gabi. sinara niya ang bintana upang makatulog. naalala niya ang mga nangyari kagabi. ang mga mabibigat na yabag. ang malalaking braso ng lalaki. ang itim na jacket. ang patalim na hawak nito. ang ambon. ang mga putik. ang takot.

bumaba siya ng hagdan upang maligo. binuksan niya ang pulang ilaw sa banyo. ang maliit at nakasasakal na banyo na ngayong hawak siya, pinalilibutan. Kahit kailan, maaari siyang puntahan ng lalaki. tatakpan ang kanyang bibig. hahawakan ng mariin ang kanyang kamay. itutulak siya papunta sa shower at doon babasain. at.... tumingin siya sa salamin at huminga ng malalim. hindi. hindi maaari.

nasa labahan pa ang kanyang unipormeng napuno ng putik at takot at kaba. nasa tabi ito ng kanyang kabinet. binuksan niya ito at kinuha ang paboritong short at puting kamison. nakatuwalya, binaba niya ito at umupo sa kama. nagpunas ng buhok habang dahan-dahang tumutulo sa kanyang katawan ang mga patak ng tubig galing sa kanyang mahabang buhok. ang katamtamang dibdib. ang tato sa likod. ang bewang at maliit na asyanong puwit. ang basang mga paa na ngayo’y pinupunasan. tinakpan niya ang putikang uniporme at isinuot ang short. nagpunta sa kama at doon isinuot ang kamison. humiga at sumuot sa malambot at ngayo’y malamig na comforter.

tahimik ang paligid. madilim ang buong bahay maliban sa kanyang kuwarto. pinili niyang buksan lang ang ilaw. kung kunin man siya, gusto niyang makita ang kukuha sa kanya. sa katabing la mesa ng kama ay may nakapatong na kutsilyo. Galing ito sa kusina, kailangan maging handa. hindi. hindi maaari.

ginising siya ng malakas na kalabog. mabilis siyang tumayo, tangan ang kutsilyo na kanina’y namamahinga lang, at mabilis na sumilip sa awang ng bintana. madilim pa. alas kuwatro imedya pa lang. kinakabahan siya. natatakot, pero hindi maaari. mag-isa siya sa bahay. bumaba siya ng hagdan. dahan-dahan. sumisilip, lumilingat-lingat. madilim. walang gumagalaw. wala. kung andito siya, madali niya kong mahuhuli. hihilahin niya ko sa mula sa paa. mabilis na hahawakan at iipitin ang mga kamay at paa. wala siyang bra. manipis ang kamison. bumabakat ang kanyang suso. maiksi ang short. manipis. hindi. hindi. umakyat siyang muli at kumuha ng bagong uniporme mula sa kabinet. dumaan sa lalagyan ng labahan. bumaba at muling pumasok sa maliit na banyo. muling maaalala ang maaaring mangyari sa maliit na banyo. basa. pula ang ilaw. may ilang basag-basag na tiles. may maliit na lamat sa salamin kung saan nakatingin si paula. nagtanggal siyang kamison. tumayo sa harap ng paningin ng shower at binuksan ito. binalot siya ng lamig.

********

“paula, bakit ka absent kahapon? may naghahanap sa’yo kahapon a.”

“sino raw?”

“hindi ko natanong, e. mabilis umalis, e.”

********

“sir, how are you feeling?”

“nurse....”

“kamusta po ang pakiramdam niyo?”

“okay lang. medyo nahihilo....”

“sir, nabangga po kayo. buti puro minor injuries.”

“nurse....”

“yes sir?”

“ano’ng pangalan mo?”

“paula po. bakit po?”

********

hinila niya ang kamay ni paula. hinablot ang uniporme at idinikit sa kanyang dibdib. sir!, sigaw ni paula. bumubulong sa tainga ni paula ang lalaki. magulo. hindi maintindihan. mahina. ..pinahihirapan mo ko. ang tagal kitang hinanap. ang tagal ko ‘tong hinintay! sir!, nagpumiglas si paula.

madiin ang hawak niya kay paula. tumayo siya mula sa kama ng ospital at mabilis na sinara ang pinto habang hawak pa rin ang mga kamay ng nurse. halos hindi na siya makatayo, nanghihina pero pilit pa ring kumakawala.

sa inis ng lalaki, inumpog niya ito sa kanta ng pinto. agad itong hinimatay. bumigat ang katawan na halos hindi mabuhat ng malaking katawan ng lalaki. inilapat niya ang katawan sa sahig. tumayo. huminga ng malalim. sa wakas.... sa wakas! pinagmasdan niya ang maputing katawan na binabalot ng puting uniporme ng ospital. paula. paula. sa wakas....

iniupo niya si paula sa kama, tila tinuturing may malay, buhay. duguan na ang pang-itaas niya. paula, madumi na ang uniform mo. tanggalin muna natin. halika. dahan-dahan niyang tinanggal ang bawat butones habang dahan-dahan sumisilip ang kanyang mga suso na nakatago sa kulay rosas na bra. nakasandal si paula sa dibdib ng lalaki. tinanggal nito ang kanyang damit. napansin ang laging pinagmamasdang tattoo sa bandang kanan ng likod, isang rosas. Ang tagal kong hinintay ‘to... ang makita ito ng malapitan... ang makita ‘to at mahalikan. dinikit niya ang labi sa rosas, pababa sa dibdib ni paula. binuksan ang butones ng palda, hinila, at inilabas ang katernong panty. walang short.... hiniga niya ito sa kama.

blag! blag! blag! paula! andiyan ka ba? paula!

mabilis na tinanggal ng lalaki ang panty ni paula. tumambad sa kanya ang isang tato, isang puso na nakaukit na john, nasa bandang pubis, sa may harapan ng balakang at itaas ng singit. muli niya itong hinalikan habang dahan-dahang tumutulo ang maaalat na luha mula sa kanyang mga mata. pabilis nang pabilis niya itong hunalikan, pababa.

blag! blag! blag! blag! blag! paula! paula!

akin ka lang paula. akin ka lang. nilabas niya ang kutsilyo mula sa pagkakasuksok nito sa pantalon. sinaksak sa tagiliran ni paula. gumalaw ng bahagya si paula. oo, buhay siya. hindi siya manhid.

paula! paula! blag! blag! blag! andiyan ka ba? paula!

sumirit ang dugo mula sa butas na nilikha ni john. muli niyang sinaksak ang tagiliran ni paula. diniin. diniin. tumayo, binuhat si paula mula sa kamay. pinasan sa likod. Binuksan ang bintana. huminga ng malalim, at tumalon mula sa ika-walong palapag ng ospital.