5.13.2008

there is beauty in valenzuela 'pag naglakad

‘pag naglalakad tayo papunta sa isang goal, the rest just goes blur. parang football, kahit hindi ako marunong mag-football, alam kong kapag ikaw ang may hawak ng bola at ikaw ang dapat sumipa nito, ikaw, ang bola, at ang malaking-net-na-goal-hindi-ko-alam-ang-tawag na lang ang matitira. the goal becomes the center of your focus, hindi ba? parang ganito, when you put a finger in front of your face, particularly in the in front of your eyes, most probably, you’ll focus on that finger kahit may option ka naman to focus your eyes sa ibang bagay and blur that finger near your face.

may option ka, you just don’t explore them. laging may choices sa bawat tanong: a, b, or c. yes or no. oo o hindi.

i mean it is okay to have goals especially when those goals are tempting, pero kung iisipin mo, how about the other stuff around? paano na lang ang mga bagay na hindi mo napansin dahil sa goal mo. paano na lang ang mga bagay na you’ve taken for granted kasi you were too busy looking at your marked x sa map mo?

life is all about those little and simple things. oo, small things.

though small, minsan, o madalas, ang mga maliliit na bagay na ‘to pa ang nagbubukas sa atin to bigger windows and opportunities. magulo ba? For example, kailangan mong bumili ng isang gamit sa kanto. you have the money, and you have an extra twelve or fourteen pesos. at dahil may extra ka, pipiliin mong sumakay ng tricycle imbes na maglakad. ayaw mong mapawisan. sumakay ka at nakabalik dala ang isang supot galing sa tindahan. pero kung naglakad ka, nadaanan mo sana ang bridge na mabaho pero maganda ‘pag natamaan ng 6am to 10:30am na sikat ng araw, nasaksihan mo sana ang bagong bukas na store sa tapat ng nagbebenta ng nakakagutom na manok na 120 pesos lang, naarawan ka sana at napawisan ka sana, nakapulot ka sana ng piso sa gilit ng basurahan, at marami pang iba.