4.07.2008

ma, happy birthday

nasasabik ako

sa bukas--

sa mga susunod na mga araw,

sa mga pagkakataong tulad ng...

kahit buong araw kong hawak ang kamay mo’y

hindi tayo magpapasma,

walang makapaghihiwalay.

gusto kong malaman at maranasan,

at nasasabik na ko. Lagi.

kabog ng dibdib

sa tuwing sasagi ‘to sa isip

hihilata sa kama at pipikit

hahayaang maglakabay ang imahinasyon.

sa kanyang pagbalik,

sa kanyang bawat pagbalik,

iba’t ibang and-they-live-happily-ever-after

ang bitbit.

titira tayo sa malapit sa burol,

may lawa at malawak na lupain.

dito, tahimik at simple ang buhay.

minsa’y napapadpad naman ang imahinasyon

sa matataas na gusali at masisikip na mga bahay.

soon, hawak mo pa rin ang aking kamay.

sasabihin mo sa’kin tuwing gabi

kung gaano kahaba ang araw mo,

kung paano mo tinapos ang lahat ng dapat,

at kung paano ka napasiya ng isang bata sa iyong sisid.

bubulungan mo ko

sa tonong naglalambing.

makikiliti ako.

sa umaga’y mauuna kong magising.

pikit, nakapulupot, at nakatalukbong pa ng kumot na puti.

mauuna kong tumayo at susubukang magluto ng agahan,

tsokolate at hindi kape, kung hindi ma’y

juice para sa buong araw na pagtuturo

upang hindi antukin sa cubicle.

tatagos sa puting kumot at maaamoy

ang katas ng bacon, minsan ay tocino,

ngunit hindi nawawala ang itlog.

didilat at ngingiti. hihikab.

kahit saan pa tayo matira,

hindi ito nawawala

sa listahan ng imahisnasyon kong

mahilig maglakbay.

kabog ng dibdib

sa tuwing ika’y biglang tatawag

o magsasabi ng

“may sasabihin ako sa’yo.”

imahinasyo’y muling maglalakbay,

pakaliwa’t pakanan—

hindi matitigil

hanggang ika’y maka-uwi

at magsumbong.

makikinig at ididikit ang pisngi

sa aking dibdib.

“ikaw talaga comfort zone ko.”

muli mong ibubulong

habang pinakikinggan ang aking pusong

dahan-daha’y bumabagal ang tibok.

tuwing linggo

kung kailan pinipilit kitang huwag humawak

ng libro’t record book,

at kung kailan wala ako sa opisina

at “rest” day,

yayain kitang kumain sa labas

o kung minsa’y sosorpresahin

ng kung anu-anong

sigurado kong hindi mo mahuhulaan.

“huwag na, mahal.” tatanggi sa aking alok.

“sige na, minsan lang naman.” bawi ko.

kukunin ko ang kaliwang kamay

at pipisilin ang palad.

ngingiti at sabay sasabihing, “tara.”

magpapadala ka. tatawa ako.

kabog ng dibdib

sa tuwing maiisip na ang ginagawa natin ngayon

ay gagawin pa natin hanggang bukas—

sa mga susunod na mga araw,

sa mga pagkakataong tulad ng...

kahit buong araw kong hawak ang kamay mo’y

hindi tayo magpapasma,

walang makapaghihiwalay.

walang sawa.

tatawa tayo

nang tila tayo nagliligawan pa.

hahalakhalak sa mga birong

tayo lang ang nakaiintindi.

maglalakad, o madalas ay tatakbo,

kahit walang hinahabol o pupuntahan.

magsasayaw sa walang tono

at walang bilang na pakaliwa’t pakanan.

kakanta sa hulang tono

at madadala

sa akingmali-mali kong lyrics.

manonood ng mga pelikula,

at sabay na kikiligin at luluha,

at aalalahanin ang sariling kuwento natin.

dadalhan ng rosas,

kung minsa’y tatlo, kung minsa’y dose-dosena

kung may extra.

“i love you, pjam.” ibubulong ko sa iyong tainga.

hihiga ka sa aking dibdib.

ipupulupot ko ang kamay

sa iyong tiyan, hahawakan ang isang kamay.

“i love you.” mahina mong sasabihin

sa aking pusong bumabagal

na ang tibok.

pipikit ka, at makakatulog.

gagalaw ang doorknob,

bubukas nang dahan-dahan

ang pinto ng silid

at papasok ang isang mama

na may labi at mata ng kanyang ina.

pamilyar ang ilong at kilay.

“pa, andiyan si junjun sa baba.”

sabi ng mamang ito sa’kin.

“apo ko, i-akyat mo si junjun.”

sagot ko sa kanya.

pagkabalik ng mama,

bitbit na niya si junjun,

ang apo ko, namin.

inilapag siya sa kama.

kahel ang kulay ng araw

na bahagyang pumapasok

sa silid.

hinaplos niya ang ilong mo.

nagulat ka at nagising,

“junjun....”

agad kang bumangon

at tinuloy, “a-ma, popo.”

itinaas niya ang kanyang mga braso

habang nakangiti.

“ma, happy birthday.”

narinig ko nang lumapit ang mama.