10.29.2007

watch my back, as i watch yours.

when i look at you,
i don't just see you.
i see the whole you,
and at the same time,
people and others
that are behind you.

...less mysterious that makes life beautiful

tanghali na nang magising ako kaya naging mabilisan ang pagligo ko. hindi na nga ko nakapili ng maisusuot. bumunot na lang ako basta sa kabinet at lumarga na. pagkalabas at pagkalabas ko, agad kong naramdamang may naiwan ako. may kulang. may hindi tama. babalik na sana ako pero tinamad na kong maglabas ng susi kaya binaliwala ko na lang ang kung ano mang naiwan.

ano bang mayroon sa araw na 'to? saan nga ba ko pupunta?

yo'n pala ang kulang. saan ba ko pupunta ngayon? hindi ko nakita ang schedule ko para sa araw na 'to. hindi ko rin matandaan. bahala na nga.

naupo ako sa isang bangko sa may parke. ordinaryo. hindi marami, pero hindi rin kaunti ang mga tao. may mga nagbebenta ng lobo, cotton candy, naglalarong mga bata, naglalakad-lakad na mga matatanda na pabalik-balik lang, mga bikers na nanghuhuli ng isda, at iba pa.

krrrrookk-kkokkk. lunch na pala, paalala sa'kin ng tiyan ko. mabuti na lang at parang alarm clock 'tong tiyan ko at naaalala kong kumain. tiningnan ko ang mga barya sa aking bulsa at binilang. bente pesos, takto. maglalakad na lang ako para maipangkain ko na 'tong bente.

tumawid ako at kumain na lang ng mami sa tapat. kinse pesos, dalawang puto na tig-dalawang piso ang nakain ko, may suli pa kong piso. hindi ko muna hinigi ang aking sukli, inuna ko muna ang aking uhaw na lalamunan. palibhasa'y libre, nakatatlong baso ako. hindi ko pinansin ang mga nasa likod ko. bagaman alam kong nakapila sila, hinayaan ko silang magbulungan at mabugnot. tangina. nauna ko rito e. maghintay ka.

bumalik ako sa inupuan ko kanina sa may parke. buti nga at saktong walang nakaupo roon nang bumalik ako. teritoryo ko na 'to simula rati pa. ito ang lugar na pinupuntahan ko lagi sa tuwing nabubugnot ako, walang magawa, nais mapag-isa, nais mag-isip, o wala lang. kaya, siguro naman ay kilala na ng mga tao ang mukhang ito--ang nag-iisang nilalang na umuupo sa sirang bangko na ito.

ako lang ang nag-iisang nakaupo rito sa mga bangko ng parke. palibhasa'y itong bangko lang ang may lilim. ang iba'y halos puwede ka nang magprito ng itlog at magsangag ng kanin. hindi pa ako ginugutom, pero parang malapit na. nakakagutom kasi ang init, para kasing bumibilis ang mga alaga ko sa pagkain 'pag mainit.

sa gitna ng mainit na panahon, mga taong maiingay, at mga sasakyang hayop kung bumusina, may pumasok sa aking isip.

paano kaya kung hindi ganito ang mundo? paano kung nakikita natin ang mga abilidadat talento ng mga tao? parang thinking bubble. parang video game ang dating. nakikita mo ang "life" at "power" pero imbes na power, mas maganda yata kung talent o abilities. puwede ring motive: good or bad. nakikita rin kung ano ang status, bio-data, accomplishments, experiences, at iba pa. kung baga, kontrol natin lahat. tayo ang nasa driver seat. hawak mo ang lahat. alam mo ng dapat gawin. alam mo ang strengths at weaknesses ng bawat isa. lalo na yo'ng sa'yo. astig!

natawa ako mag-isa na parang gago. napatingin nga yoong mga taong nasa paligid ko. mga bwiset! pakialamero't pakialamera.

maging mas madali ang lahat. magiging mabilis ang pag-aaral, pakikitungo sa iba, paghahanap ng trabaho, pakikipagkaibigan, at marami pang iba. pero... sa totoong buhay...

clueless
tayo sa lahat sa totoong buhay. kahit kasama mo araw-araw, hindi mo alam ang hanggan ng kanyang abilities.

siguro magiging madali nga kung magiging gano'n ang buhay, ang mundo. peste! ano'ng tinitingin mo!? magiging mas madali, mas maganda, pero... less mysterious that makes like wonderful.

10.25.2007

it takes two to tango nga ba, o ano?

it takes two to tango raw, sabi ng marami. kung iisipin mo, oo nga naman, paano ka magtatango ng mag-isa. ang lungkot noon, hindi ba? mukha ka pang timang. isa pa, tango is a social dance, kung sasayaw ka rin lang mag-isa, magbreak dance ka na lang. parang tao, human is a social being. mahirap para sa tao na hindi makisalamuha sa kapwa, lalo na kung madaldal na tulad ko. mapapanis ang laway. mahirap kasi natura na na makisocialize. parang buhay, mas masarap mabuhay at maglakbay 'pag may kasama. iyong tipong hindi ka nag-iisa. habang naglalakad, may kakwentuhan ka, may kasabay sa pagkanta, may katawanan, at marami pang iba na hindi naman nating pwedeng isa-isahin dito dahil may kanya-kanyang kawirdohan ang bawat isa. bawat magkasama.

ang problema lang, madalas, parang nagiging tug-of-war, rope pulling, nagiging sport na naglalaban ng lakas. halos hindi na nagbibigayan na to the point na 'pag bumitaw ang isa, malalaglag ang isa, and vice versa, kasi natuto na silang maging dependent sa isa't isa. actually, ayos lang naman sana kung walang bibitaw. magiging mahirap, mamamalat ang mga palad mo, mapapagod ka, pero hangga't walang sumusuko, hangga't walang bumibitaw, tuloy lang ang buhay. tuloy lang ang laro, at walang malalaglag.

mas maganda sana kung give and take. hindi kayo naghihilaan kundi nagbibigayan. kung sa right, sa right kayo. kung sa left, sa left. para kayong nagsesway, naggaglide gracefully. sa madaling sabi, kung sa math, para kayong complimentary angles. kung sa larong pambata, para kayong agawan base. lalabas ang isa at aarteng pain. hahabulin naman ng isa na nasa kabilang base. at dahil hahabulin siya, siya naman ang tatakbo upang makapagbase at siya uli ang hahabol. palitan lang. cycle nga, hindi ba? tulad din ng turo ng matatanda at hirayamanawari, ang buhay ay parang gulong, minsan nasa baba ka, minsan nasa taas. kung minsan may matataya, minsan may madadapa, pero ang mahalaga roon, ang aakay sa'yo ay ang nakatulak o nakataya sa'yo dahil siya ang malapit sa'yo. dahil sa pagkakataong iyon, hindi kayo magkalaban. kahit pa magkaiba kayo ng base, iisa lang ang laro ninyo.

hindi tulad ng tug-of-war na 'pag binitawan ka, laglag ka sigurado. ang masama, o masakit, pa roon, hindi ka agad mapupuntahan ng kalaban mo dahil may tali pang naghihiwalay sa inyo. hindi natitigil ang laro hangga't hindi pa diredeklara ng referee. minsan talaga, mas masarap ang buhay-bata. walang referee, titigil ang laro kahit walang manalo, o kahit pa walang score.

kaso, minsan, tuloy pa rin ang laro kahit may sugat na. kahit kumikirot, sige pa rin sa pagtakbo kasi ayaw mong matigil ang laro. masaya kasi.

so, it takes two to tango nga ba? halos nawala na tayo sa usapan. well, oo, siguro, mas madalas oo, huwag lang milonga ang ipalit dahil mas mabilis pa ito sa tango. hindi kasi maganda ang mabilis, nawawala ang essence--nawawala ang importance ng lahat ng bagay, nawawala ang details. iyon pa naman ang mahalaga--ang nagbibigay ganda sa buhay.

10.15.2007

biskwit, gusto mo? (sana kunin mo)

huling biskwit ko na 'to pero gutom pa ko. wala na rin akong pera sa bulsa, anim na piso na lang na sakto para sa pamasahe ko. makakauwi naman ako kung bibili pa ako ng isa pang biskwit, kaso, yo'n nga lang, maglalakad ako pauwi.

maaga pa naman kaya hindi muna ko uuwi. tumambay muna ako rito sa tindahan ni aling bechang nang dumaan si pareng chudor. hindi maipinta ang mukha niya, tila hindi rin siya mapakali, kaya tinanong ko siya kung may problema ba o kung ano'ng problema. noong una'y ayaw pa niyang sumagot, kaya't hindi ko na siya pinilit. nagkwentuhan na lang kami, at sa kwentuhang iyon, nalaman ko ang problema niya.

gutom siya, at nalaglag ang walet niya kaya wala na rin siyang pambili tulad ko.

anim na piso na lang ang pera ko, pamasahe ko pa. isang biskwit na lang ang hawak ko, at gutom pa ako. mahirap magdesisyon, lalo na kung tiyan ang nakasalalay. mahirap na kasi, ilang beses na rin akong nawalan ng biskwit. ilang beses na rin na tinapon lang yo'ng biskwit na bigay ko. baka masayang lang din.

pero pinili kong ibigay na lang ang huli kong biskwit kay pareng chudor. hindi ko alam kung bakit. ay, alam ko pala. hindi naman kami gaanong magkakilala, pero alam kong totoong kaibigan siya, totoong tao. tumatawa siya sa mga nakakabwisit kong mga patawa, nanununtok 'pag nanggigigil at naiinis, at kung anu-ano pa. pero, aywan ko ba, masaya ako 'pag siya ang kausap ko. pakiramdam ko naiintindihan niya ako, sana siya rin.

inabot ko ang biskwit ko sa kanya. nagulat siya, nagtaka pa nga ata. naisip ko, baka inisip niya, anu ba 'tong taong 'to, kanina pa ko naririto, ngayon lang inabot 'tong biskwit. kung sasabihin man niya 'to, sasagutin ko naman siya. pasensiya na pre, nagdalawang isip pa ko. gutom din kasi ko, pero heto na, tayo na lang. ikaw na bahala riyan a.

hindi na ako natakot na baka itapon niya ang biskwit na iyon. hindi ko na rin inisip, pero kung itapon man niya, siyempre, masasaktan ako. bakit ko nga ba binigay?

hindi ko muna sasagutin yan. kinain pala niya ang biskwit. napangiti ako, pero hindi dahil kinain niya, kundi kung paano niya kinain. gutom nga siya kaya't minabuti kong ibili na lang ang anim na piso ko. "isa pong magic flakes" para apat dapat. nang iabot ko ang anim na puso, wala naman akong naramdaman na kung ano, na kadalasan masakit sa dibdib. kuripot kasi ako, at minsan lang manlibre.

inabot ko kay pareng chudor ang magic flakes na bagong bili ko, mainit pa. mainit?

nang makita niya, ngumiti siya. ilang beses ko na siyang nakitang ngumiti. medyo matagal na rin kasi kaming magkakilala at medyo nagkakasama rin kami, pero unang beses ito. kilala ko ang ngiting iyon. totoo ang ngiti na iyon.

sabi niya, "hati tayo, gutom ka rin, hindi ba?" nagsalo kami. ang sarap ng pakiramdam, halos hindi ko na makwento. ang hirap kasi ipaliwanag e. parang lukso ng dugo sa mga telenovela 'pag nagkikita ang mag-ina na nahiwalay ng kontra-bida.

naghati kami, parang hating kapatid sa usapan ng mga bata. tig-dalawa kami. buti na lang pala at apat dapat ang binili ko. kung sabagay, kung skyflakes naman, maghahati rin kami panigurado. nang maubos namin, hindi ako nag-alinlangan. tumayo akong muli at lumapit sa naka-iskrin na tindahan ni aling bechang. "aling bechang, pautang ng biskwit. babayaran ko na lang po bukas," pakiusap ko. ngumiti siya. napakabait ni aling bechang na halos lahat dito ay sa kanya bumibili. lahat din dito, may utang sa kanya. hindi rin naman niya sinisingil. buti na lang at karamihan pa rin ay nagbabayad. palangiti rin siya kaya halos lahat ay sa kanya rin lumalapit kahit hindi bibili, kahit kwentuhan lang o hihingi ng payo. talo pa nga niya ang mga pari sa simbahan.

bukas, babalik ako rito para bayaran ang biskwit na iyon. pero sa ngayon, kakain muna kami. mahirap nga gutumin ang tiyan, hindi ba?

nang matapos kaming kumain, nagyaya na akong maglakad, pauwi. hindi malapit ang bahay namin. katunayan, malayo, pero alam kong hindi ako maiinip sa paglalakbay kasi alam kong may baon kaming biskwit sa tiyan, at kasama ko si pareng chudor.

maaalahanin si pare. masaya siyang kasama at palakwento tulad ko. ang dami naming pinagsasaluhang mga bagay, mga hilig, hindi lang biskwit kung iniisip ninyo. akala siguro ng mga tao, biskwit lang ang pinaghahatian namin. sa tingin ko, doon sila nagkakamali. pati nga brip namin naghahati kami.

ilang buwan na kaming laging magkasama. ang dami na rin naming napagdaan, at hanggang ngayon, naglalakad pa rin kami. hindi naman kami napapagod. katunayan, bawat hakbang namin, bawat lubak, minsan may tapilok, ang dami naming napagkwekwentuhan. minsan pa nga, o kadalasan, kasabay pa nga nito ang mga tawa. kaya pati sa palakasan ng utot, kasalo ko na rin siya.

hindi ako magsasawa sa paglalakad, lalo na kung siya ang kasama ko. alam ko. nararamdaman ko naman. kaso, ang hindi naiintindihan ng marami, hindi lang pakiramdam ang pagsasama namin. marami pang iba na mahirap talaga ikwento at ipaliwanag.

minsan nga may naninira pa, minsan may mga nambwibwisit at nagsasabi ng kung anu-ano. at sa tuwing dumarating sila, ang mga iyon, minsan tumatakbo kami para makaiwas. kung sasalubungin kasi namin, baka makasira lang.

nasabi ko na ba kung bakit ko binigay ang biskwit ko?

hindi ko rin alam. ang alam ko lang, masaya ako na binigay ko ang huling biskwit ko.

(sa kasalukuyan, naglalakbay pa rin kami pauwi.)


10.12.2007

wag kang uuwi, babahain ang uniporme mo

"pare, hindi ka pa ba uuwi?"
"mamaya na, tinatamad pa ko e."
"sumabay ka na lang sa akin, may panunuorin akong play."
"a..o sige."

sumunod na lang ako sa kaklase ko tutal wala rin namang magawa. ayaw ko pang umuwi.

********

"pare, ayos ka lang?"
"oo" hindi. gusto ko nang umuwi.

********


gusto kong umuwi pero parang ayaw ko. maiiyak lang ako. maaalala ko lang yun.

********

"nakauwi ka na?" tumawag siya sa akin.
"hindi pa. manonood ako ng play e. kaklase ko yung ilan sa mga actors."
"a.. o sige."

hindi ka ba nag-aalala? hindi mo ba ko uutusang umuwi na lang at magpahinga? hindi mo ba ako kakamustahin? hindi ka ba nag-aalala?

********

"mauuna na ko a."
"o, pare, bakit? tapusin na natin 'to."
"tapos na yan. mauuna na ko umuwi. baka wala na kong masakyan e." kahit siguradong marami pang masasakyan. gusto ko lang mapag-isa. uwuwi, siguro.

********

lumabas na ko ng auditorium. marami na rin akong kasabay na lumalabas na rin. nang makababa ako ng building, nagumpisa nang bumagsak ang mga maaalat na mga patak galing sa mga mata ko. hindi ko mapigilan. punas na lang ako ng punas.

binilisan ko ang paglalakad, para na rin walang ibang makakita sa akin.

"pauwi na ko."
"sige, ingat."
"okay"
"tawag ka na lang 'pag nakauwi ka na."
hindi ka ba talaga nag-aalala?


********

nang makasakay ako at makaupo. tuluyan na talagang binaha ang aking uniporme. ito na nga yung sinasabi ko e. kaya ayaw kong umuwi e.

********

A.R.K.

uy! swerte! may piso! sabi ko sa sarili nang makakita ako ng piso sa may paanan ng isang mama. wala atang nakakita maliban sa akin. pupulutin ko ba?

naalala ko bago ako sumakay ng bus, nang bumaba ako ng dyip, may nakasagi sa akin na nakamotor. punung-puno ng barya ang aking kamay noon dhail sa sukli ng drayber. nang masagi niya ang aking kamay, tumilapon ang mamisong hawak ko kasabay ng pagsigaw ko na put..na. tumigil siya, lumigot, at tumitig sa akin habang isa-isa kong pinulot ang baryang ipapambayad ko mamaya sa bus. inangat ko ang aking ulo na may nakakunot na noo.

"sori, sori, hindi ko nakita. ..."

hindi ko na narinig ang iba niyang sinabi. ay, hindi ko na pala pinakinggan sa sobrang inis. tumango na lang ako para umalis na siya.

huling piso na lang at makatatayo na rin ako sa gitna ng kalsada pero nasa ilalim ng dyip ang pisong iyon. halos tapat din iyon ng aking muka kaya't tumayo na ako at tuluyang tumawid. nabawasan nanaman ng piso ang alkansya ko. amoy usok na ako. aga-aga, mukhang masisira nanaman ang araw ko.

paulit-ulit kong binabanggit ito sa sarili habang naghihintay ng bus na daraan. ang tagal ng bus dito, ang layo kasi ng bahay e. dinamay ko na rin ang pagiging malayo ng bahay namin at kung anu-ano pa. nang dumating ang bus, sa wakas, naupo ako sa dulo. hindi masikip dahil mataba ang isa sa amin at wala nang nagtangka pang umupo sa tabi namin.

matagal ang biyahe pag nasa bus lalo na't kung mainit at damang dama mo ang anghit ng katabi mo. pero sa pagkakataong ito, walang anghit. mahangin dahil malapit ako sa bintana at hindi rin masikip. buti naman at dito maayos. yumuko ako at pumikit, parang nagdasal pero hindi talagang dasal. nang idilat ko ang aking mga mata, nakakita ako ng piso.

uy! swerte! may piso! sabi ko sa sarili nang makakita ako ng piso sa may paanan ng isang mama. wala atang nakakita maliban sa akin. pupulutin ko ba?

pupulutin ko ba? baka hulog ito ng Diyos sa akin dahil alam niyang magkukulang ang pamasahe ko. pupulutin ko ba? baka kapalit na ito noong pisong hindi ko napulot kanina. swerte ito. piso para sa akin!

pero, baka sakto lang ang pamasahe ng may-ari ng piso. baka kailanganin niya.

kinalabit ko ang mamang nakaupo sa aking harap na pinakamalapit sa pisong iyon. nang lumingon siya, pinuro ko ang piso. pinulot niya ito agad at ngumiti sa akin. nagulat na lang ako at kamukha niya ang lalaking nakamotor na nakabangga sa akin kanina.

biro lang. hindi niya kamukha pero nagulat talaga ako dahil ang sarap ng pakiramdam nang makita ko ang ngiti noong mama. hindi naman pala malas o sira ang umaga ko. swerte pala, talaga. nakatulong ako.

A.R.K. = acts of random kindness

it's funny how a simple room becomes a home

house for sale:
one bedroom, a comfort room, a living room, kitchen and a garage. fully furnished.

please inquire inside

********

it is clean and empty. the walls are painted in white, and the ceiling as well. it feels cold and new, though i know it is not. or, it was not.

the agent that was trying to persuade me tells again for the nth time that the room used to be owned by a happy family. the father was a loving and hardworking man, the mother was a housewife that cared so much for their baby boy. they had only one kid, and they loved him so much.

he kept telling me stories i have heard a lot of times, but registered only few. he even tried telling me how the father loved the house, his family, his wife and his child. when he told that story, i blurted out a question that finally stopped him.

"why did they transfer?"

i heard no answer, finally, for i thought he knew everything about the family.

********

he, the agent, stopped talking and just followed me wherever i went. i went to the second floor to check the rooms, he followed. i check the toilet for water, he followed. i looked at the fixed cabinets and drawers, he followed. but that didn't bother me at all.

i was leaving the house when the telephone at the corner of the living room caught my attention. i moved towards it to check if there was a line. there was. then, i saw a small note under the telephone. it wrote:

hey dear,

we've been together for three year now. we've been through great ups and downs, and now, we are having our second baby. soon, this house of ours will no longer fit us. our baby boy will grow and will be needing his own room. our youngest will grow as well and will also demand his own privacy. this house will no longer fit us, the four of us, by that time.

i know that you've learned to love this house, but don't worry, our home will stay. i bought a bigger house near our little junior's school. it is for his convenience and safety, your gift as my loving wife and mother, and my responsibility as your partner and our child's model.

thank you very much. i love you so much, dear.



your man

********


i wanted to ask, but there was no question to ask. all my questions were answered as i place the note back under the telephone. the agent's face was different now, but i did not mind.

then, out of that silence, his voice echoed in the room. this time, the tone was not in the persuasive manner.

"that was six months ago. i loved that family, so when the father told me that he was going to sell this house, i, as a neighbor and as a friend and as someone who have loved them, bought this house. i own this house now, but it makes me sad when up to now, when i am alone, i hear their laughters. i have no wife, nor a child. i do not go out that much because the sun makes me sick so i don't have a lot of friends too. they were my family."

"i do not want to sell this house, but it saddens me more when i hear the laughters and not see them--the more i feel alone."

10.02.2007

he messed up, again

again, he messed up. his words were different and his actions were not him, but still, i hold on to his promises. i will never forget his few promises, and the times when he tells me how we were meant to be, great things and thoughts that only he has told me. few promises, i say, because he is a man who value promises and commitments so much. i trust him, and the whole of him, and i trust his words especially that of how much he loves me, immeasurable.

but he messed up, again.

i have messed up once again, disappointed and hurt her, i know and i regret i did. i don’t have an excuse for anything, i’ve wronged her, though, i never wanted to.

i hope she does not regret, and i am still not ordinary for her.

it is not about promises and commitments, nor pride and necessity. yes, i value these principles so much, but I know there are more than these.


i don’t deserve her. i don’t deserve her at all.

men are so insensitive.

yes, but i am trying not to be.

i want to be the man for you, not a man, but the man.

yes, i messed up, but i did try not to. i am still me and i have not changed a bit. i am still that same person whom you’ve chosen to be with, whom you’ve met and whom you’ve love. i have not yet forgotten the words i’ve let out before. those are true, i know. i love you immeasurably, and i have been better.

for those times that i have wronged you, i sincerely apologize. for those times that i am not the person whom you want me to be in your life, i sincerely apologize, but believe me, i want to be that man. not all men are the same; i want to prove you that i could be that exception. for you.

10.01.2007

downhill

when you are on a steep downhill and your brakes are crying, your weight pushed downward and your balance are not in your control anymore, you have no choice but to hang on, cry further and hold stronger, and hope that the uphill and smooth asphalt will come soon… again.