11.23.2006

what you see is not always what you get

a photographer’s point of view never fails because he sees all angles and evaluates which is the most rational. like a child in a toy store, he slowly walks around, and when he finds something he likes, he stops and stares at his subject curiously and carefully. again, he walks another round and makes sure he doesn’t miss a spot. from evaluating, he creates a masterpiece—a perception, a paradigm, a point of view. but even though he has his own paradigm, he knows what’s beyond the wall. he knows what’s beyond that picture—the things he hid from his audience, and the things he exaggerated.

i want to see the beautiful side of things, embellish, share, and spread these beauties to others. that’s why I want to be a photographer, someone who would see life in a different but somehow positive manner. but i couldn’t help notice the imperfections that the world lays in front of me. it reminds me of a line jude law said in one of his movies, alfie, “…the school took us on this cultural trip to observe art of one of those big famous london museums. anyway, when i came across this statue of a greek goddess in marble, aphrodite. beautiful, she was. perfect female form. chiseled features. exquisite. i stood at awe of her. finally, the teacher calls us all over, and i’m walking past it, and on my way i noticed, in the side of this greek goddess, all this cracks, chips, imperfections. it ruined her for me.”

this is the advantage of being a photographer—he doesn’t settle for what the world presents to him; he tries to see the other side. and when he finally sees it, whether good or bad, he gets the chance of choosing what to shoot. yes, he still creates his own perspective, but he considers other angles because he has seen every angle. and being the photographer that he is, he either enhances the beautiful side, or enhances the cracks, chips, and imperfections of his subjects. whatever he chooses, it’s not biased. with that, he has beaten close-mindedness, and the limitations it creates.

11.20.2006

a letter to santa

dear santa,


advance merry christmas!

hello! now, i think i just need to believe that you exist especially at this point wherein i really want something for christmas. well okay, i'll try to be brief because it's a little late already and i know that you're busy too. (it's 35 days before christmas, and i understand the stress that you've been suffering) santa, i really want a canon dslr 400d. in case you don't know, that's the latest of canon collection. aside from having a 10.1 megapixel sensor, it has this new feature that automatically cleans the sensor using a... i don't know. all i know is that it's the best dslr in it's range right now. plus, it's cheaper compared to nikon d70 and sony alpha and others, so you'll get a good deal.

santa, i'm telling this in advance because if ever you want to buy me a 400d, i know the number of canon's main office. or, if 48k is big for you, i think they accept 0% interest for 12 months on major credit cards. but, if you're really trying to save some money, you could try hidalgo or just call canon. i think they might give you a special discount or something. thank you santa!

p.s. i'm now a good boy!



yours truly,

wanna be--photographer

11.14.2006

ang babaeng haliparot

nabandal ang aking isip. napuno ng pagkagimbal ang buong katauhan ko nang umabot sa akin ang mga balita. wala nga talagang himala sa mundong ito--makapagsasalita na ang aso, makatatahol na ang pusa, at babagyo na rin ng niyebe sa pilipinas. maghintay ang bawat isa. ito ang mga bagay na pumasok sa aking diwa.

marami akong nabalitaan. marami akong narinig. pilit ko mang tanggihan at hindi paniwalaan, tila nakalatag na ang lahat ng patotoo. nagbago ka nga raw, mula sa isang tahimik at sagradong ikaw, nabura ang lahat at nabuhay ang isang babaeng haliparot. puta.

at ngayon, ayaw ko nang makinig. pilit akong umiiwas dahil sa bawat balita, tibadbad man o tilabyano, ay masakit. ayaw kong tanggapin na ang inalagaan at iningatan ko ng buung-buo ay babarurutin lamang ng isang...

hindi ko na alam ang nais kong isipin. maging ang larawan mo ay pilit kong nilalayo sa aking paningin, dahil hindi ko na malaman... ang iyong mga larawan, tila iba na ang ibig sabihin sa aking paningin. minsan nga, napaiisip ako, malaki na nga ba ang pinagbago mo? nagbago ka na nga ba talaga o iba ka talaga noon at hindi ko lang ito napansin?

11.01.2006

ang lunas sa mga pesteng daga

gabi-gabi na lang, mga alas-nuwebe, babangon si dagul para uminom ng tubig o maghanap ng makakain. nakasanayan na ito. at halos gabi-gabi rin, mga siyam sa sampung beses, mayroon siyang masasaksihan--makakikita at makaririnig ng mga bulong at pag-uusap--isang pagpupulong--mga tinig na nagmumula sa iba't ibang parte ng lugar. nagpupulong ang mga alaga niya--mga negro at mga tila pusa na ang laki na mga daga.

********
dalawa ang pilit niyang pinakinggan...
"amang, tomguds na ko."
"anong to-to-tom---?"
"tomgud! gutom na ko, amang."
"a..gutom. may to-tom...tomguds ka pang nalalaman diyan! gutom na rin ako. maghanap ka lang diyan. may makikita rin tayong makakain."
"amang, narinig ko sa sabi-sabi, wala na raw silang makain. wala nang pagkain dito."
tsismosang bata! "wag kang maniwala roon, imposible! matagal na kong nabubuhay. matagal na ko rito at hindi nawawalan ng kalat ang mga higanteng yan, mga tao, kahit pa ga'no kalinis ang repriherador nila. hindi nawawalan ng kalat ang mga yan."
"re-re-reprihe-he... ano nga po 'yon? tongue twister ang puttttt...
gunggong. pulpol. mangmang. inutil. tonto. bobo. "bata ka pa nga talaga. 'yun yung imbakan nila ng pagkain na ubod ng lamig sa loob. 'pag napasok ka ro'n, patay kang bata ka! ice-drop ka! iyon ang dapat nating pasukin balang araw!!"
"totoo? nakatatakot, amang. 'yun ba yung may dilaw na ilaw sa loob?"
********
magkasinlaki ang dalawa sa panlabas na anyo, pero kung titingnang mabuti, kung uusisain lang, makikitang malaki ang pagkakaiba. malaki ang pagkakaiba ng isa sa isa lalo na't kung sa karanasan titingnan--bagay na hindi mahalata sa biglang tingin. dahil kung sa pilosopiya titimbangin, hindi agwat ang disparidad kundi magkaiba lamang sila ng takbo ng isip, karanasan, at iba pa.
********
ilang sandali pa at sumuko na rin ang dalawa. tumigil na sila sa paghahanap ng mga tira. malinis. wala ngang tira. at laking pasasalamat 'to ni dagul na matiyagang nakamasid sa dalawang daga. matiyaga siyang nakikinig sa usapan ng dalawa habang nananalangin...
naku... naku... hindi sana nila makita yung chippy ko.
ang natitira at nag-iisang pagkain sa bahay ni dagul--chippy.
"amang, nalipasan na ko. matulog na tayo, may "date" pa ko bukas."
may "date" ka pang nalalaman diyan. kapal ng face, kala mo naman kagwapuhan! "wala na ata talaga silang pagkain dito. peste, nalipasan na rin ata ko. buti pa kaming mga daga, may pagkain pa kahit papaano.
********
matagal nang hindi kumakain sa bahay si dagul sa labis na pagtatrabaho. hindi na rin siya nakapagluluto. sa katunayan, madalang na rin siyang umuwi. madalas, sa labas na siya kumakain ng agahan... hanggang hapunan.
********
nakalipas ang dalawang buwan
********
natapos na ang proyektong kayang ginagawa. maluwag na siyang muli. walang pasok no'n si dagul at nagpasya siyang manatili sa kanyang bahay upang makapagpahinga. tulad ng dati, pinili niyang sa bahay na lang magluto at kumain sa bahay--marahil nagsawa na rin sa pagkain sa labas.
at nang magdilim, mga alas-nuwebe na, bumangon siya upang uminom ng tubig. at tulad ng dati, umasa siyang makarinig ng mga bulong, ngunit taliwas ito sa kanyang nasaksihan. wala siyang nakita. wala siyang narinig.
nag-iisa na lamang siya sa bahay. lumipat o umalis, namatay o naglaho, walang makapagsabi. wala na sila. mag-isa na lamang si dagul.