8.27.2006

space.dark.hollow.deep.blank and black

suddenly, you find yourself in the middle of somewhere, something. dark. hollow. deep. blank and black all around you. and in the midst of this darkness, you feel fear inside you. a feeling of uncertainty, and a desire to understand comes alive in front of you. without your sense of sight, you keep your senses open and hanging. but then, it's hollow--empty. it's just space around you; no one hears but you. and in the midst of darkness and space, a deep presence comes. closer. closer. closer. then, suddenly, again, reminding you, you're alone...

with these kind of feeling you learn not to be dependent, even to yourself. with these kind of situation you learn to stand on your own without asking what's beyond. with these kind of setting, you learn because you have no choice. you have to... unless you want to die without fighting.

8.20.2006

life begins to be meaningful when...

a birthday is not a special day. it’s just one of those celebrated days that are often misinterpreted.

a birthday is just an ordinary day that reminds us that there are a lot of people out there who cares for us. it’s an opportunity given to let us realize and thank the people that have helped us be what we are right now. for without them, we’re not what we are today. it’s a day to let these people feel that we appreciate them. it’s a day to let us connect, bridge the gap of time and space, and regain the lost of communication with each other. it’s a day to talk about the past, and laugh at them; anticipate the future, and plan a talk once again. these moments are ordinary, but unique. these are like bookmarks of our lives. inseparable. it keeps us reminded that we’re never alone. it keeps our heart and soul alive and upwelling, because we’ll know that somewhere, somehow, someone loves--someone is there to help us whenever we fall.

the existence of one human being is not based on himself alone—humans are social being. if he concludes that he exist and is living, his existence is just based on himself and his nothingness alone. therefore, another individual from the outside of his own limited world should tell him or remind him that he exists.

another individual from the outside of his small world should let him know and see that his existence is fruitful, that he is appreciated and cherished, that he will never be left alone, and that everything is not wasted.

then, life begins to be meaningful.

existence starts when his life changes its focus or starts to be focused—a view that includes him and his world, united. his life begins to be more momentous. his being starts to clear up and his existence begins to expand—expanding and reaching beyond what he sees and hears. then, i could say, life begins to be meaningful.

nasnatch ang bolpen ko

hindi ko namalayan, wala na pala sa aking palad ang pinaka-ingat-ingatan kong bolpen. hindi ko alam kung sa’n na siya napunta. nawala? naiwan? wala akong ideya.
nawala ko nanaman ang bolpen ko at hindi ko alam kung hahanapin ko pa ‘to. kung hahanapin ko, saan naman? paano? kanino? kung bibili ako ng bago, may kapalit bang pupuna sa kanyang halaga?

nang malaman kong tuluyan na siyang nawala, tila paligid ko’y nagdilim. kapaligiran ko’y gumuho kasabay ng pagguho ng aking pagmamahal at mga pangarap. hindi ako nakagalaw. hindi na rin nakarinig at nakapagsalita. napaupo na lamang sa kung saan at paulit-ulit na tinanong ang sarili. “ano ba’ng nangyari? pa’no?”

********

naglakad-lakad ako upang malibang. at nang ako’y napatingala, ako pala’y nakarating na sa kung saan ko siya unang nakita. mabilis na bumalik ang ‘di mabilang na alaala. isa-isa. dahan-dahan. ayun, gumulong pababa ang luha ko.
papasok na ako ng national bookstore—katipuanan nang mapag-isipisip kong huwag na munang ituloy. umatras ako at imbes na tumuloy ay umakyat na lamang ng footbridge. sa itaas, doon ko inipon ang aking mga hinanakit at luha habang paulit-ulit na sinasampal ng malamig na hangin. doon, naaninag ko ang lahat, hindi lamang ang haba ng aking nalakad, pati na rin ang mga panahon, at mga alaala.
ano ba ‘tong nararamdaman ko. naiinis ako pero ayaw ko. nais kong magalit ngunit tila wala na ring saysay. nag-aalala ako. nagtataka ako. bakit? paano ba ‘to nangyari? kasalanan ko ba? ano!? punyeta! ano ba! kailangan ko ng sagot! malinaw na sagot!
gulong-gulo na ko e.

********


hindi ko napansin, nagdilim na pala. inabutan na ako ng dilim sa footbridge ngunit wala pa rin akong solusyon. wala akong maisip na solusyon.
Ay gago! Paano ba ko makapag-iisip ng solusyon kung hindi ko alam kung ano’ng problema? O…tanga.

********


problema: nawala ang bolpen ko at hindi ko alam kung paano o bakit. nawala ang bolpen ko at nais kong malaman kung ano ang dahilan, ang mga detalye, at kung babalik pa ito o hindi na.

********


naka-uwi na ako ngunit ang aking isip ay hindi pa. tila abala ang aking isip sa paglutas ng problema habang ang puso nama’y tuloy sa kanyang pagluha. masakit.

********

sa isang iglap, nakuha ko ang sagot. hindi ko alam kung paano at hindi na ito mahalaga. nakuha ko na ang sagot at pinagsisisihan kong nalaman ko pa!
ninakaw ang bolpen ko. ninakaw ang bolpen ko. ninakaw ang bolpen ko. hindi ko akalain. ninakaw ang bolpen ko!

********


labis akong nasaktan sa pagkawala niya at higit akong nasaktan nang malaman ko ang tunay na dahilan. tila nagkamali ako at pinilit ko pang inalam. ang masakit, kilala ko ang kumuha ng aking bolpen.
halos mabaliw ako sa labis na pag-iisip. halos isuko ko na ang lahat ng aking pag-aari’t pagkalalaki. halos itapon ko na ang matagal kong pinaghandaang pangarap.
nalingat lang ako, nawala na ang bolpen ko. Ninakaw na pala.

********

muli, sa isang iglap, nalaman kong mali ang aking hinalang balita. mali nga talaga.
“...it takes two to tango, gago!” sigaw ng isang lalaki ko habang nasa isang magulong pagtatalo sa loob ng klase.
hindi ko alam kung ano ang kanilang pinag-uusapan ngunit nahuli ng aking isip ang mga salitang binitawan ng kaklase kong iyon. it takes two to tango. it takes two to tango, gago!
muli, sa isang iglap, nawalan ng boses ang lahat. pandinig ko’y muling nawalan ng lakas. nawala ang lahat at…hindi ninakaw ang bolpen ko. hindi. nawala ko siya. nalingat ako at may nakapulot. anu man ang dahilan, hindi na ito mahalaga. o marahil, ayaw ko nang malaman pa. basta, pinili niya ‘to. tapos!

********



isang lingo, isang buwan ang nagdaan. tulala ako nang may lumapit na nilalalang na nambulabog ng katahimikan.
“par, iniisip mo pa rin ba siya ? pinili niya ‘yon.”
“..ha? ano?”
walang hiya ka, pinaalala mo pa talaga e no?
“iniisip mo pa rin bolpen mo?”
pucha ‘to a. pakialam mo ba! pero, oo…iniisip ko siya!
“ha? hindi no. bakit?”
“wala lang. par, ‘wag mo nang isipin yun. tapos na yun e. it’s her lost, not yours.”
pucha talaga o. who are you to tell me ba? ha? sana nga e no? kaso hindi e. it’s my lost! and it’s a big lost sa part ko!
“o nga… hindi na naman e.” pinaalala mo lang!
“par, move on! it’s just a pen. marami ka pang susulatin. plus, ‘di naman niya nakikita yung sufferings mo e. it’s worthless, par! you’re shadowed by someone’s presence and acts na e."

8.09.2006

desisyon ni eba

mayroong isang mayamang noo'y nagmahal. niyaya niya ang babaeng kanyang mahal na magpakasal. inabutan niya ito ng rosas at gintong singsing.

mayroong isang dukhang noo'y nagmahal. niyaya niya ang babaeng kanyang mahal na magpakasal. inabutan niya ito ng rosas at gintong singsing.

"ibibigay ko sa'yo ang aking lahat, mahal ko." sabi ng mayaman.
"ibinigay ko sa'yo ang aking lahat, mahal ko." sabi ng duka.

8.06.2006

sa aking hinaharap

nangingibabaw ang pangamba
nang aking makita at masalat ang lahat.
puso ko’y napapatigil, bumibilis.
dibdib ko’y hindi na mawari sa inis.
bakit ganito ang aking nadarama?

taglay ko sa aking kamay
ang pangarap at ambisyon ng lahat.
ako’y nagagalak at nananabik
ngunit nangingibabaw pa rin ang pangamba’t.
tanong: ano ba ang dapat kong nadarama?

tila pagkalalaki ko’y naduduwag.
ako tuloy naiihi sa labis na kaba.
kamay ko’y nanginginig at namamanhid pa,
nangangamba, aywan ko ba!?
ang hawak kong permit,
ng unibersidad ng ateneo de manila.