5.28.2006

let me and i will

let me hold your hand
while you feel the presence i give
let me hug you tight; tighter
as we sense each other's warmth
let me take all your worries
and tell you, "i'm already here."
let me take you somewhere else
beyond, so we could be free as we want
let me be your lone guide
in every step and tear; smile
let me in and take part
and i'll fight for what you believe
let me hold your tears
and never return it back
let me give you everything--
sum of what you deserve
let me love you
the way i want you to be loved

let me watch you sleep
until the morning peeps
let me serve you breakfast
and see you eat sweet
let me kiss you "good morning"
goodafternoon and goodnight
let me take you out
in the midst of a heavy week

let me stay inside your heart
so i could fulfill my dreams
let me do these things
while adding more to my list
let me live with you forever
as i want it the way it is
let me cherish every moment

let me watch our children
if ever you'll go home late
let me have a family; kids
as wonderful and good as you
let me support you
whatever field you chose to have
let me patch the difference
of our cultures and traditions

let me and i will.

5.23.2006

as i picture myself years from now

i picture myself ten years from now, and i see myself with this same wonderful scenario. i'm still with this beautiful setting--with my family and this gorgeous yet simple you. although i know that it's still a little too early to tell what the future might bring, i'd like to prefer it that way--thinking, dreaming, hoping that you'd still be there tomorrow as i open my eyes and wake. you'd be there for me, and i to you like we've always been every single moment. whether it may be good or bad, i want it the way it is today. (i know we can, i believe.) i've known you quite enough, i've love you.. but i don't know how much.

i picture myself years from now, and all i feel is contentment and fear--fearing this dream i picture won't come to me. i fear hurting you and living the rest of this life without you. alone. well, honestly, i've always wanted to be with you every single moment. but unfortunately, as much as i want to, i can't, we can't, and i'm really sorry.

someday, i'll be there for you always. whenever you'll need me, i promise i'll be there. i can't promise to love you forever, i mean, practically speaking, it's really to early for me telling this, but beb, i love you. i love you and i'll be there for you. i'll be there until i lose my teeth and see your hair turn black to gray--from sweet to beauty, from simplicity to elegance, girl to a woman. i will always be there until everything in my sight turns dark and plain. i'd try loving you until eternity, or maybe until i just couldn't feel any.

there are feelings inexpressible in words. all i know is that--i love you, i care for you, i treasure you--your dreams and my dreams--us, i cherish you, yours and our memories. i miss you.

5.22.2006

national bookstore 2006

"ma, bili mo ko no'n. gusto ko no'n."

"anak, hindi lahat ng gusto pwede. read ka na lang dito."

kumuha ng story book ang anak at tumakbong papalapit sa kanyang ina at inulit ang pangungulit.

"ma, bili mo ko nito. gusto ko 'to basa. bili."

yumuko ang ina, sandaling kinuha ang hawak ng anak, tiningnan at ibinalik sa anak.

"anak, mahal, hindi pwede. walang pera si mami e. next time na lang, dito ka na lang muna magbasa."

"gusto sa bahay na magbasa para araw-araw ako basa."

"next time na lang. walang pera si mami e. dito ka na lang magbasa."

"..'di na lang ako magbabasa!"

5.14.2006

amang hari

“lahat ng sobra at kulang ay bawal.” iyan ang kasabihang binago ko ayon sa aking mga karanasan at napagdaanan.

simula nang nalugi at nagsara ang aming pagawaan, tila kasabay nito ay ang pagbagsak ng buong katauhan ng aking ama. gabi-gabi na pag-inom, walang pigil na pagkain at hindi mapigilang alindog ng sigarilyo’t makamundong kasalanan sa gitna ng sakit at karamdamang binaliwala. nagbuhay-binata siya at namuhay ng ayon sa kanyang kagustuhan. pinigilan niya ang sarili sa pag-unlad at nanatili sa panahong kanyang nais sa tulong ng kanyang mga kapatid. umasa na lamang sa minanang bodegang paupahan, karampot na naipon at sa mga “kabutihang loob” at “tulong” ng kanyang mga kapatid.

binansagan siyang “hari ng alak” ng kanyang mga kapatid at kamag-anak, walang makatalo. umabot sa pagkakataong hindi makapagsimula ang isang okasyon nang wala ang nangungunang tanggero. diyan nadapa ang haring nag-akalang siya’y tinitingala—sa pinagmumulan ng kanyang pinagmamalaki pa siya bumagsak na maliit.

“kinukuha ng Diyos ang mga bagay na hindi na pinakikinabangan.” iyan ang kasabihang natutunan ko.

umabot sa pagkakataong pati ang sariling katawan ay sumuko sa hari. umabot sa pagkakataong naabuso nang labis ang katawan at kailangan na rin nitong sumuko. lumala ang sakit ng ama. hindi na niya napapakinabangan at ginagamit nang tama ang pinahiram lamang na katawan, kaya’t minabuti na lamang ng Diyos na kunin na ang kalahati ng buo. sa katunayan, pinagbigyan pa siya ng Diyos sa lagay na ito. sa labis-labis na pagpapabaya, dapat pa siyang magpasalamat. nakaaawa kung titingnan ngunit sadyang kailangang umikot ang gulong ng tadhana. nakaaawa kung titingnan lamang ngunit kung susuriing mabuti, matatapos ka at sasabihing, “oo nga, dapat lang siguro, para matuto..” lumagpas na ang pagkakataon at pasensya ng bawat isa. lumagpas na siya sa nararapat.

hindi niya pinahalagahan ang mga bagay na noon ay nasa kanyang palad pa—pamilya, kaibigan, yaman, dignidad at respeto. lahat ng ito’y winaldas niya. At sa huli, sino ba ang masisisi? hindi mailap ang tadhana, sadyang may mga hari na nag-aakalang habang-buhay ay may magsisilbi sa kanila.

natatapos din ang lahat. tulad ng buhok na nalalagas sa bawat pagsuklay at panahong nagdaraan, lapis na nauubos sa bawat pagtasa, pagtitiis na hindi umaabot ng panghabang-buhay at buhay at kalusugan na hindi natin pag-aari, tulad ng lahat ng bagay, natatapos at nauubos din ang lahat. walang bagay na tinadhana ng panghabang-buhay. alagaan natin ang bawat isa.

“maraming nawawala sa taong hindi nagpapahalaga.”

tulad ng mga nabanggit, lahat ay nawala sa hari—pamilya, kaibigan, yaman, dignidad at respeto at iba pang maliliit ngunit mahahalagang bagay. nawala ang bawat isa dahil sa hindi pagpapahalaga. higit na pinili ng hari na mamuhay sa isang gawa-gawang paraiso na siya at ang kanyang mga alipores ang namumuno, walang sinusunod na batas at sarado sa kahit anong bagay o mungkahi o opinyon. ito ang mundong pinili at kinagisnan sa mahabang panahon, at dahil sa mga ala-alagad at alipores, ito na rin ang naging dahilan ng kanyang pagbalik sa mundong nararapat—ang mundong matagal niyang tinakasan. ngunit sa kanyang pagbalik, dalawampu’t limang taon na siyang huli, o higit pa. napakahabang panahon na ginugol sa wala. napakahabang panahon na itinanim sa mahamog na hangin—binuhay sa hangin ngunit inani sa katotohanan.

..at sa kabilang banda, nagdiriwang ang mga alipores.

5.11.2006

wonder wo-mom

i’m proud to have a wonder wo-mom simply because she loves us more than anything. we feel that we are more important than her work, money, and everything! my mom is almost 50 years old but it doesn’t look so simply because she loves doing the things she does and to be honest, she lives and grows along with us. she is my wonder wo-mom and I’m proud of it.
.
.
-created to join in Manila Bulletin's Wonder Wo-mom Contest for Mother's Day
-but unfortunately wasn't able to submit the entry

chuchu

nabibingi sa mga leksyon
ng mga propesor,
propesorang mangmang

pinag-aralan nama’y kapos,
kung mangaral, mas dyosa
pa sa dyos

binibingi sa mga pang-uuyam,
pambubuyo ng inutil
sa kapwa nag-iinutil

lason, karma na maituturing
ang magkaro’n ng kaugnayan,
sa dugo pa nanggaling

dignidad ng sarili at pamilya
ang tinapak-tapakan

(ang masakit, ..ng walang pinag-aralan)

nag-iinutil na amang
nabibingi sa mga mangmang.

sadyang hindi na mahalagang
pag-usapan pa.


pamilya mo sila, sa kanila ka na.