1.19.2006

malayang ako

captain barbel!!! marahil hindi mo alam kayat ngayoy sasabihin ko na sayo. ayaw ko nang magpanggap. hindi ako ordinaryo. hindi ako ordinaryo!

sino nga bang nakakakilala sa tunay kong katauhan? kaklase? kaibigan? pinsan? kapamilya? sino at ano nga ba ako? ako ang langaw na hindi mahuli. ako ang dagang hindi masupil ng marami. ang totoong ako na walang makapagsabi, makahuli at makasupil. ako ang captain ngunit hindi isang tagapagligtas, hindi isang superhero at lalong hindi isang hari. akoy may kinatatakutan --ipis, bubuyog at kung anu-ano pa.

ang tunay na ako ang taong nasa loob ng baluting bakal na hindi tinatamaan ng bala. isang taong naiinip ilabas ang tunay na katauhan. tulad ng isang paru-parong nais makawala sa balot ng kalikasan. nais niya maging malaya at ipakita ang angking ganda at abilidad. nais niyang ipaalam sa madla na higit siya sa nakararami. may nais siyang ipakita sa nakararami. at dahil rito, dayuhan siya sa lahat ng lugar dahil sa mga pakpak na taglay; mga pakpak na inip na inip. ang mga pakpak na taglay ay may nais --magkaroon ng pagbabago, naghahangad ng bagong pagsubok at paglalakbay. ako ang langaw, daga at paru-paro ng bayang ito. wala mang halaga sa nakararami, sarili ang nakakaintindi. sarili ang makapagsasabi at walang makapaghuhusga. ako si captain barbel, ang nilalang na walang nakakakilala.

papatay ako kung akoy magalit, kakantat sasayaw ako kung sakaling may magandang tugtog, sisigaw kung nais ay katahimikan at magwawala kung nais. bakit? bakit!? itoy hindi dahil ako ang tunay na ako. itoy dahil malaya ako at may pangarap. malaya! malaya! hayop!!! balang araw, makikilala ako. makikilala ang tunay na ako na may halong pagmamalaki at hahayaang malaman ng buong bayan ang tunay na katauhan ni captain barbel. captain barbel!!!
.
.
seatwork : Filipino III
pangarap

1.18.2006

the chapter of "love" to be closed

someday, i might close the chapter of my book where "love" can be found. if someday that would come, it would hurt badly. but, id try not to cry because i know that my dream was to be with you and it did come true. i should be smiling and not crying, right? and yes, it would hurt a lot, and maybe at the end of my life, the word "love" might not appear once again. eventually, the hurt would go and my love too. (maybe, but not my memories) your memories would still stay with me, haunt me, remind me, and let me feel constantly on how happy i was when we were still together --i hope you were happy too.

i know that there is no forever, esp. at this point in my book when its still too early --too young and too far --i guess. well, this is life, i know, but that doesnt mean im letting you go or just letting things happen. i hope and pray earnestly that He would let me love you and be with you tomorrow until forever --or maybe just long enough, until the time comes that i can live my own life without you --if ever its not meant for us to stay forever. whatever happen next, i know that i would not be regretting this event of my life.

i know its too big to ask but id rather be selfish than to lose someone this special to me. losing you would close a big part of my life that might cause my breath to stop and my heart to die. however, id still try my best to keep you and love you at my fullest. its the least i can do.

1.04.2006

umiyak ba ako nang mawala ang ballpen ko?

naglalakad ako sa mahabang avenue ng katipunan nang mapansing nawawala ang ballpen. kinapa ko ang aking mga bulsa, sa kaliwa ..sa kanan ..pati na rin sa may puwetan ngunit wala akong nahanap. pilit kong inalala kung saan naiwan ngunit walang pumapasok sa utak. lumingon-lingon. nagbalik-balik ako sa mga nadaanan ngunit kahit takip ay hindi nakita.
nagpatuloy ako sa paglalakad habang pakamot-kamot na tinatanong ang kasa-kasamang kaklase.
"nakita mo ba yung ballpen ko?"
"hindi, sa'n mo ba naiwan?"
"hindi ko nga maalala e."
"ano ba itsura?"
"ballpen, kulay black, hindi pa napuputol yung sabitan ng takip."
"..bumili ka na lang. diyan lang yung national o!"
hindi ako umimik, ayaw kong bumili ng bago. gusto kong mahanap yung ballpen ko. napamahal na kasi sa'kin yun e. pakiramdam ko parte na siya ni mark jonathan see.

********
"ang bilis! kanina, nasa mercury lang tayo a, mcdo na?!" sigaw ng kaklase ko.
pumasok kami ng mcdo at pumila. naglakad-lakad ako sa loob at naghanap. tila naghahanap ng upuan ngunit katunayan..
baka naman nandito ballpen ko?
bumalik ako sa pila.
"may upuan?"
"do'n sa may c.r."
"anong kakainin mo?"
"maya na lang"
nawalan na ako ng gana.. ballpen ko!!!
********
umupo kami at nagkwentuhan. nakaharap ako sa labas at nakatitig habang nagkekwento naman siya.
"oooy! ano bang iniisip mo?"
nakailang tawag na ata siya. "ballpen ko kasi e.. sa'n ko kaya naiwan?"
"bumili ka na lang kasi, marami naman diyang mas ok e."
peste ang kulit.......
********
nang pauwi na ako. dumaan ako ng tindahan at bumili ng ballpen pamalit. kailangan na atang bumili ng bago.
"ate, may ballpen kayo? yung pinakamura lang ho." para pagnawala, hindi masakit
"eto, limang piso lang."
"salamat po."
iniabot ko ang limang pisong bayad na may panghihinayang pa. tila nawalan ng dalawang libo para sa isang ballpen na walang kasiguraduhang magagamit ito. haaay
********
tumuloy na ako pauwi. nang makarating ng bahay, hindi ako nagsalita. hindi na ako kumain, itinapon sa kama ang bag at isinabay na rin ang katawan. balak ko sanang mag-aral muna sandali ngunit hindi yata uubra. masyadong naging.........
"mark! mark! kain na!"
bwisit na..! nagdadrama pa ko dito e....
"hindi ako kakain!"
"bakit!?"
"wala akong gana!"
"bakit nga?"
"nawawala ballpen ko e.."
"ballpen lang!?! iniiyakan mo? hindi ka na kakain?!"
"..hindi kaya ako umiiyak."
sabay pinunasan ang maalat na tubig sa may pisngi.
"bahala ka nga, dami-dami dyan e..ayaw bumili."
bumili na kaya ako. nasanay lang talaga akong nandyan siya. masama ba yun?
ilang sandali pa't nakatulog na ako.
********
kinabukasan, sa paggising ko, tumayo ako at nag-unat-unat. nanalamin. pangalawang beses ko na'ng nawawala yung ballpen na yun. baka hindi ko na talaga mahanap..
lumabas ako ng bahay at nagmasid. nagpahangin. hindi ata talaga para sa akin ang ballpen na yun. peste. kung kailan ayaw ko nang mawalay sa kanya.. ganito pa nangyari.
ilang sandali pa'y naghanda na ako at muling nakipagsapalaran. dala ang paninindigang...
...marami pa naman diyang iba.
********
ano ba 'to?! sa'n nga ba ko pupunta?
umupo ako sa isang bangko at nag-isip habang sinisipa ang maliliit na batong nagmula sa ginagawang gusali. ano ba 'to?! may ballpen na ako, at bago pa.. 'di ba dapat masaya na ako? nawala lang siya, natulad na ko sa mga batong 'to. basag-basag. kalat-kalat. wala nang silbi at pakinabang.
biglang may umupo sa aking tabi. isang pampagulong kaklase pala ang napadaan daw. makikichismis. tila may tinatanong..
"kamusta na?"
gago ka ba? araw-araw tayong nagkikita .... "eto."
"ok lang yan, ballpen lang yan."
tangina! alam mo rin?! alam na ata ng buong mundo na nawawala ang pinakamamahal kong ballpen.
"hahanapin ko pa ba?"
"ha? ikaw? ..kasi parang sobrang importante niya sayo e. 'di ba?"
nagtanong ka pa, gago! aaaaaaahhh!!!
"ang hirap kasi e. lagi kong naaalala yung ballpen kong yun."
"mark??? ikaw ba yan?" ang tanong ng kaklaseng tila nakakita ng bangkay.
tumahimik ako at napa-isip. ako nga ba 'to? ako ba ang nagsalita kani-kanina lang? hindi ako ganito dati. ballpen lang yun pero.. bakit? ba't ganito?!
"timang! malamang!" na lamang ang nasabi ko.
"tol, dati isang linggo lang nawawala mo na ballpen mo.. pinakamatagal na ang tatlong linggo pero ngayon, iniiyakan mo pa. tol, panda lang yun."
pinunasan ko agad ang maaalat na tubig sa aking mga pisngi at pilikmata at..
"hindi kaya ko umiiyak, mainit lang. pawis."
walang nasabi ang kaklase kong nasa tabi ko lang. hindi nakapagtatakang alam niya na tulo ng luha ang dahilan ng pagkabasa ng mata ko at hindi pawis lamang.
hindi mo kasi naiintindihan e. hindi siya ballpen lang. hindi siya panda lang. hindi mo naiintindihan at hindi mo maiintindihan hangga't hindi mo mararamdaman ang nararamdaman ko.
********
tumayo ako sa inuupuang bangko. iniwan ang kaklase at tumingala sa langit. tila naghihintay ng kung anong malalaglag mula sa itaas na kikitil sa buhay kong nawalan na ng silbi. bato? kidlat? sibat? bala? granada?
hindi ako iiwas. pagod na pagod na ako. kung tinadhanang mawala talaga siya.. bahala na. kung tinadhanang akin siya.. ibalik n'yo na lamang siya kaagad sa akin at aalagaan ko na siya. ballpen ko!!!!
peksman!!!!!!
ipinasok ko ang kanang kamay sa bulsa. nilabas ko ang bagong ballpeng dapat ay pamalit sa nawala. iniabot sa kaklaseng tulala na naka-upo sa bangko at takang-taka.
"sayo na lang"
"ba..bakit?"
"hindi ko na kailangan."
tumalikod ako at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kung saan. tila dinadala ako ng aking mga paa sa pupuntahan. pumikit ako at isinilid ang kaliwang kamay sa bulsa na tila nagdadasal. ako'y biglang napahinto sa gulat, napamulat, nang malamang butas ang kaliwang bulsa. dali-dali kong kinapa ang hita pababa hanggang sa may paanan, medyas at sapatos. ano 'to? ano 'to? haa?! ballpen?? ballpen ko!!
sa isang iglap, tila puso ko'y mawawalan na ng pag-asa. nalaman ko ang halaga ng ballpeng ito, kung saan ako mapupunta kung mawala muli ito at natutunang pahalagahan ito na higit pa sa iba.
ang isang bagay, kung mawala, maaaring hanapin ngunit hindi lagi ay mahahanap. ito'y maaaring mahanap muli ngunit ito'y maaari ring mawala na'ng panghabang buhay. kailangan bang mawala muna ito bago natin maintindihan at malaman ang halaga ng isang bagay?
********
peste, the end na..