6.20.2005

my first cebuano friend

off the plane
down the red carpeted floor
i could simply tell
with those sweet angelic face
i knew, you were true
first talk was really fine
with used of long-corded phone
between that short walk-distant aisle
unforgettable point in life
--hilariously speaking
beside the peaceful fountain
we stayed for hours
no one else but us
bonding..
knew the real petite one
--as i've expected
--i had my first cebuano friend
pass six weeks past
couldn't tell when to see you again
after the company and friendship
fast became alone..
the laughs and jokes
suddenly stopped by tears and aches
room was emptied once again
silence ruled again..
the dear and true in you
that amazed me through
..captured..
in a way, one special way
you're special in my own way
o how could i thank you
for the words you've shared
stories you've related
value of friendship we've traded
--i had my first cebuano friend
thank you..

6.17.2005

'di sayo!

hindi siya hayop
hindi isang utusan

-anak mo LAMANG s'ya

may puso rin s'ya
may dugo rin s'ya
nasasaktan..
dumudugo..

-anak mo BA s'ya

salita mong may patalim
sa lo'b kanyang kinikimkim
galit at poot
lukot at gusot
-anak MO s'ya
sa iyong bibig nanggaling
walang alinlangang sinabing
hindi man sadya o tapat
sakit ay walang katapat
-anak mo S'YA, hindi!
-anak N'YA
at
'DI SAYO!!
.
.
-anak ng D'yos

6.14.2005

numb

feeling underneath
numbness in the surface
feeling just kills
bit by bit

the world is spinning
my head is aching
every hump that rolls upon
increasing the numbness underneath

can't take this anymore
legs curled down for
don't know how to sit, rest..
just the numbness underneath.
.
.
-laguna drive

6.05.2005

nakaraan

dalawang taon na kaming magkasintahan, maganda, mabait, maasikaso, simple at matalino siya, wala nang mahihiling pa, lahat na yata nasa kanya na. maayos rin ang aming relasyon, malimit ang pag-aaway, nagtutulungan sa lahat ng bagay at nagkakaintindihan sa iba't ibang sektor ng buhay. kilala ako ng kanyang mga magulang at ganoon din sa akin. halos wala nang problema, parang kami'y tinadhana talaga, baka nga'y sa susunod na tao'y ikasal na kami.

mag-iisang taon na ang nakalipas at malapit na ang nabanggit na kasal. inihahanda na ang lahat, mga bisitang dadalo, abay na sasalo, mga kukuha ng mga litrato at ang simbahan. ganito pala ang pakiramdam, ilang buwan pa pero kinakabahan na ko. araw-araw na nagdaraan, binibilang ko, paunti-unti ko na ring inaayos ang mga kagamitan ko, mga bagay na gagamitin at hindi na mapapakinabangan pagkatapos ng kasal. damit, lumang libro't papeles, talaarawan, litrato at marami pang iba. tunay ngang magulo ang pakiramdam.

ayos na sana ang lahat nang nakita ko ang isang tali tumpok na litrato. litrato pala niya lahat iyon--ang mga larawan ng dati kong kasintahan. nasa sekondarya pa lamang kami noong niligawan ko siya, maraming problema, hindi ligal sa mga magulang at bata pa ngunit naging masaya pa rin. bagaman sa murang edad, mahal na mahal ko siya, at alam niya iyon. maganda at mabait din siya, simple at matalino, mahinhin at masipag..kung ikukumpara ay halos magkaparehas lamang ngunit para sa aki'y tunay na iba siya sa kanya.

lahat ay nagbago nang makita ko ang mga litratong iyon. kahit puno ng alikabok at agiw, nabuhay ang mga alaala at memoryang matagal ko nang pilit kinalimutan, mga memoryang mas mabuting itago na lamang sa sarili. tunay ngang makapangyarihan ang mga litrato--nakapagpapatigil ng oras. ngunit hindi ko akalaing pati ang nararamdaman ko'y titigil at nagbalik pa, nagulo ang aking utak at tumakbo ang aking mga plano nakahanda na sana. ngay'y gulong gulo at 'di na makapili kung ano ang dapat..kaya't

..naputol nanaman ang aking panaginip..at sa paggising ko sa bangungot, hindi na nawala sa gunamgunam ang tanong. totoong mahal ko siya ngunit papaano kung dumating na ang hinaharap at ang isip mo'y nakatuon pa rin sa nakaraan? papaano kung kailangan mo nang mamili, nakaraan ba o ang kasalukuyan o patuloy na maghihintay sa hinaharap.

nakalipas ang ilang mga taon ngunit nanatili ang katanungang ito. nagpatuloy ang buhay ko nang walang kasama't katabi. tumanda at namatay nang 'di nawari ang kasagutan sa tanong kahit ilang "kasalukuyan" na ang dumaan, marahil ang sagot ay..
.
.
-dejavu